راستش رو بخواهید دیروز مادر بزرگ گلم رو از دست دادم و خیلی دلم

گرفته، او رفت جائی که اطمینان دارم بهتر از اینجاست برای بهترینهائی

چون او اما از دست دادن عزیزان غمی انکار ناپذیر دارد که نمیتوان آن

را نادیده گرفت و از این رو سخت دلم گرفت...

با نگرانی عمیق به خاطر حقوقی که باید ادا می شد

از هتل بیرون امدم و با خود میگفتم چه باید کرد؟!

تا با قدری تامل به این نتیجه رسیدم که اگر قرار بود

خداوند یاریم نکند در این امر شاید پس چنین خوابی

را هم نمیدیدم...

نمیدانستم به کجا میروم و باز از روی عادتی کوتاه

مدت خود را نزدیک به حافظیه دیدم

این بار به رسم ادب و احترام در بدو ورود پای را

برهنه نمودم و عاشقانه بو سویش شتافتم

نور خداوند، بوی خداوند و رنگ خداوند همه را در آنجا میتوانی ببینی

روز آخر بود و شاید زیارت آخر...

نمیدانستم که آیا باز هم توانائی زیارت چنین بهشتی را دارم یا...

آن مرد که مرا خواند و جائی برایم فراهم کرد در شب اول را دیدم

در بالای سر خود و کنار مقبره حضرت حافظ...

-سلام

سلام جوان زیارت قبول، شیراز خوش میگذره؟

-بله آقا مگه میشه "گل در بر و می در کف و معشوق به کام"

باشه و خوش نگذره؟

به شوخی گفت منظورت از می این بطری کوچک آب

معدنیست که در دست توست؟

-گفتم بله چرا که این مائیم که می را مستی میبخشیم وگرنه

-می تا نوشیده نشود مستی ندارد!

و به همین صورت باب گفتگو باز شد و سخنانی دلنشین

مبادله گردید

ولی کماکان بنده نمیدانم که این مرد از کجا فهمید که بنده

از اصفهان آمده ام.

تا به خود آمدم ظهر شده بود و باید به هتل باز

میگشتم و آماده بازگشت میشدم

در هتل و در ابتدای ورودی چهره ای بنده را جذب خود کرد...

 که این کشش آغاز یک آشنائی و یافتن رفیقی

همدل گشت مه روئی که انگار

در ظاهر و باطن از فرشتگان است خداوند را بر

این خلقت و بر تمام مخلوقاتش میستایم...

                                                                 داستان شد نا تمام اما تمام

                                                 چون که بردیم آن میان از عشق نام

                                                                  پایان

گامهایم یکی در میان سست و استوار بودند!

آخر چه شده بود و این شناخت از کجا بود؟!

به هر حال رسیدم بر سر ردیف و به شخص مربوطه که

ابتدای ردیف نشسته بود پیام را دادم و ایشان جائی برای نشستن به بنده...

مدتی را در جمع بودم ولی هنوز فکر این موضوع از سرم بیرون نمیشد

تا اینکه قدری به خود آمدم و گفتم معجزه این لحضات چیز دیگریست

باید آن را دریابم و سپس این موضوع را پیگیری نمایم!

بزرگانی آنجا بودند از رجال سیاسی گرفته تا اهل ادب و شعر و معرفت.

و همین بنده را بر این داشته بود که در این بین تو چه میگوئی؟!

اینجا چه میکنی پسر؟!

به هر حال رفته رفته در جو جلسه قرار گرفتم و با حال و عشق عاشقان

حضرت حافظ عشقبازی آغاز شد...

بچه هائی که دیوان حضرت را از بر بودند و با آن چهره معصوم ابیاتی

را میخواندند که برایم اوج نشست و بهترین مژده برای دوستداران حافظ قلمداد میشد.

در این بین گاهی باز به سراغم می آمد این سوال که آن مرد مرا از کجا میشناخت؟!

تا اینکه خلاصه پایان جلسه اعلام شد و عده زیادی پس از خروج رجال سیاسی

بر سر مقبره حاضر شدند و به زیارت پرداختند...

بنده نیز به در باغ قدم میزدم تا قدری مجموعه خلوت گردد.

ساعتی بعد که کم کم نزدیک به تعطیل شدن مجموعه بود فقط

بر سر مقبره حاظر شدم و پس از عرض ادب و ارادت همتی طلب کردم

بر سر تربت ما چون گذری همت خواه

                                 که زیارتگه رندان جهان خواهد بود 

و از محضر ایشان با پای تن دور شدم و اما پای دل هچنان در انجا بود.

آرام آرام به هتل رفتم و حال خوش و عجیبی در راه.

و پس از چند لحظه آغاز خوابی خوش را تجربه کردم.

خوابی که تحولی در زندگی ایجاد مینمود و اگر بتوانم مسیری

را که در خواب تعیین گردید بپیمایم از رستگاران خواهم شد

که بسیار دشوار است ولی به فیض کرم و بخشش پروردگار

بیش از همه چیز دل بسته ام.

حقوقی از بندگان خدا بر گردنم هست که باید آنها را ادا نمایم و...

صبح بود و خواستم تفعلی به دیوان خواجه زنم و قدری از  اسرار را دریابم.

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند      

                                  نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش  

                                 که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

زملک تا ملکوتش حجاب بردارند      

                                 هر آنکه خدمت جام جهان نما بکند

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک

                                   چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

                                   که رحم گر نکند مدعی خدا بکند

زبخت خفته ملولم بود که بیداری

                                   بوقت فاتحه صبح یک دعا بکند

بسوخت حافظ و بوئی بزلف یار نبرد

                                   مگر دلالت این دولتش صبا بکند

ادامه دارد...

گوشی تلفن را برداشتم، شماره آژانس را گرفتم،

-الو سلام،خانم آذری تشریف دارند؟

بله گوشی!

-ممنون 

-سلام خانم آذری خوب هستید؟

مرسی شما چطورید؟

-تشکر،ببخشید بلیط مشهد میخواستم برای اولین پرواز ۲ نفر

باشه میبینم و بهتون خبر میدم!

-متشکرم خدا نگهدار

خدانگهدار

دقایقی بعد تلفن زنگ میزند

-الو بفرمائید؟

سلام، آذری هستم

-سلام بله بفرمائید چی شد؟

نیست تا ۱۴مهر ماه جا نداره از اون تاریخ به بعد هستش

- باشه ببینم چی میشه خبر میدم خدمتتون، ممنون، لطف کردید خدا نگهدار

خواهش میکنم خدا نگهدار...

تقویم را برداشتم و برگهای آن را ورق میزدم تا ببینم اگرچه بعد از عید فطر است

آیا زمان مناسبی پیدا میکنم؟!

در این بین چشمم به مناسبتی با شکوه و عظیم در تقویم افتاد، ۲۰ مهر ماه بزرگداشت

خواجه شیراز حضرت حافظ که از سر خواجگی کون و مکان برخواست به سبب آن که بنده

خاص پروردگار خویش گردید.

      به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی     از سر خواجگی کون و مکان برخیزم

گوشی تلفن، تماس با آژانس، تهیه بلیط برای یک نفر به مقصد شیراز ۱۹ مهرماه

رفت و ۲۱ مهر ماه بازگشت

هماهنگیهای لازم جهت محل اقامت نیز صورت پذیرفت...

انتظار، انتظار، انتظار و بالاخره روز سفر فرا رسید و به شهر شعر و یار و عشق بازی رسیدم.

در راه از راننده تاکسی پرسیدم از هتلی که به آن خواهیم رفت تا حافظیه میشود پیاده رفت؟

راننده گفت: کمی دور است اما اگر اهل پیاده روی باشید میشود وآنگاه مسیر را توضیح داد.

پس از کمی استراحت در هتل و استحمام برای پاکی ظاهر حرکت به سمت پاکی

درون را آغاز نمودم. به جائی که اگر بخواهیم میتوانیم در آنجا به خلوصی خاص دست یابیم

اگر چه آلودگیهایم آنقدر زیاد بود و هست که شاید ۴۰ سال چله نشینی را طلب کند

برای اندکی پاکی...!

مسئول پذیرش هتل گفت امشب در بسته است و فقط با دعوت نامه میتوانید وارد شوید!

بنده هم که به هیچ کدام از دوستان اهل ادب و شعر شیرازی ام خبر نداده بودم که خواهم آمد

 تا دعوت نامه ای تهیه نمایند. چرا که مهمان خود حضرت بودم!

پیاده و از سر شوق و ارادت به راه افتادم در بین راه با مهتاب در آسمان و حضرت حافظ که

هر کدام جلوه ای کامل از پروردگارند گفتگو داشتم و از حضرت خواستم حال که به

اینجا آمده ام ایشان ورودم را آزاد نمایند و سخنانی دیگر... 

پس از۵۰ دقیقه به روبروی ورودی حافظبه رسیدم و انبوه جمعیت در پشت 

نرده ها انسان را از طلب ورود نا امید میکرد اما به آن گفتگو باور داشتم...

اندکی صبر و نگاهی به اطرافیان، باز هم گفتگو: ببینید حضرت حافظ من با شما

صحبت کردم دلم نمیخواد دیگه به کسی بگم خودتون یک نفر را بفرستید

دنبالم منو بیاره داخل...

و باز هم صبر،انتظار،سکوت کمی نزدیکتر شدم به پشت نرده ها و نگاهی به

چشمان مسئول ورودی...

لحظه ای بعد در را باز کرد صدایم زد و گفت از اصفهان آمده ای؟!

آنقدر این سوال مرا متحیر ساخت که نتوانستم با زبان پاسخ بدهم

و سرم را به علامت تائید تکان دادم.

گفت: بیا داخل برو ردیف دوم جایگاه کنار نفر اول بنشین و بگو من از مهمانان آقای... هستم

گفتم شما از کجا میدانید که من از کجا آمده ام؟!!!

گفت: حکمی بر این که دانسته های من را شما بدانید صادر نکرده اند،

بفرمائید داخل خوش آمدید...

در صورتی که از حوصله دوستان خارج نباشد ادامه ماجرا را خواهم نوشت

چندی است که بعضی از دوستان گلایه از این دارند که چرا بنده

وبلاگ ایشان را بلوکه کرده ام و دیگر نمیتوانند برایم کامنت بگذارند...!

باید به عرض برسانم چنین کاری هرگز در قاموس بنده کمترین

نیست و این مشکل سر راه بنده هم با برخی از وبلاگها وجود دارد

که پیامی دریافت میکنم مبنی بر این که

"امکان درج نظر برای شما وجود ندارد".

از آنجا که بررسی نموده و دیدم غالبا اعتراض های دوستان

نسبت به بنده از طرف خانمها بوده و بنده نیز برای وبلاگهائی

که نویسندگان آنها خواهران گرامی بنده هستند نمیتوانم

کامنت بگذارم به نظر میرسد که شاید در این بین هم

جدا سازی دارد اتفاق می افتد که همانند دیکر صحنه های

اجتماعی خانمها و آقایون جداگانه به فعالیت خود بپردازند که مبادا...

به هر حال لازم بود به اطلاع دوستان عزیز برسانم

که بنده همواره مشتاق خواندن کامنتهای شما هستم

پاینده باشید همراه با شادی در کمال آرامش...

                                                                                   ارادتمند شما علی میرشمس

درخت انار عاشق شد،گل داد،سرخ سرخ.

گلها انار شد،داغ داغ.

هر اناری هزار تا دانه داشت.

دانه ها عاشق بودند،دانه ها توی انار جا نمی شدند.

انار کوچک بود. دانه ها ترکیدند.انار ترک برداشت.

خون انار روی دست لیلی چکید.

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.

مجنون به لیلی اش رسید...

خدا گفت: راز رسیدن فقط همین بود.

کافی است انار دلت ترک بخورد.!!!

پروردگارا

از  عمر من آنچه هست بر جای

          بستان و به عـمـر لیلــی افـزای...

                                               آمین

یا در ۶ماه شب قرار داشته باشید یا در ۶ ماه روز چطوری میشه

روزها و هفته ها رو فهمید؟!

من فکر میکنم از عصر جمعه و دلگیر شدنش

و اون اشکی که میخواد بیاد و روش نمیشه، میشه فهمید...!

شما از کجا می فهمید؟

وای از دست این عصرهای جمعه...

               تورج نگهبان

  به خاطره ها پیوست

       روحش شاد و یادش گرامی باد...

هرچه را فراموش کنیم ترانه  ای ایران  او را با صدای استاد

نوری فراموش نخواهیم کرد.

دوستان عزیز برای مدتی که امیدوارم کوتاه باشد به دلیل

بیماری نمیتوانم در خدمت شما عزیزان باشم.

 بی نهایت به دعای خیر شما محتاجم...

 باز خواهم گشت به لطف یزدان پاک!

                                                              ارادتمند و خاک پای تک تک شما

                                                                    علی میرشمس (شیدا)

پدرت با تو سخن میگوید! شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را بفریبد آن شب است که این ریسمان نا استوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است.

روزی که چهره یک اشراف زاده بی بند و بار تو را فریب دهد آن زمان بند بازی ناشی خواهی بود بند بازان ناشی همیشه سقوط میکنند.

از این رو دل به زر و زیور مبند بزرگترین الماس این جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه ما میدرخشد.

اما اگر روزی دل به مردی آفتاب گونه بستی با او یکدل باش و به راستی او را دوست بدار.

دخترم!

هیچکس و هیچ چیز را در این جهان نمیتوان یافت که شایسته آن باشد که دختری حتی ناخن خود را به خاطر آن عریان کند.

برهنگی بیماری عصر ماست. به گمان من تو باید مال کسی باشی که روحش را برای تو عریان کرده است.

جرالدین دخترم!

با این پیام نامه خود را پایان میبخشم:

انسان باش زیرا که گرسنه بودن و در فقر مردن بسیار قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است.

مادر ای زادگه مهر و وفا

مادر ای جای تو در عرش خدا

مادر ای مهر تو در سینه ما

مادر ای هم نفس گریه وتب

مادر ای سوخته در ظلمت شب

مادر ای یاور تو دخت نبی

مادر ای سرور تو دخت علی

مادر ای سرور ما در دو جهان

مادر ای جای تو در باغ جنان

زان سبب جان به فدای تو کنیم

که بود زیر دو پای تو نعیم

حال شیداست که خواهد به دعا

از برای تو سلامت زخدا

                               شیدا

                                      ۱۳۷۶

خواستم بگم جانم فدای تو مادرم.

دیدم بسی عزیز تر زجانی برای من!

"جان من از جان گذشتن کار مشتاقان بود

          لیک چون جانم توئی بر من نه این آسان بود

جان من جانا توئی من نگذرم از جان خویش

          گرچه اول شرط اندر عشق ترک جان بود"

مادر روزت که تمام روزهای زیبای خداست مبارک باد...!

 عابر پس کوچه های دل تنگیم.

 اشک را ترجمه ای دارم.

 درد  را  تــرجمه ای دارم.

 شکست را تـرجمه ای دارم.

 مرگ را ترجـمه ای دارم.

 سوگ را ترجمه ای دارم

 و عشق را تجربه ای...!

         آری تجربه ام از ترجمه هایم دردناک تر است...!!!

                                               شیدا

درود یا سلام یا هرچه را که شما می پسندید!

ارادتمند تمام دوستان عزیز و همراهان مهربان

صدای پای نسیم هستم و به بودن شما مهر می ورزم

مدتی است که کامنتهای خصوصی بیشتر شده و غالبا سوالاتی در رابطه با معرفی و آشنائی بیشتر دوستان با بنده حقیر و کمترین را در بر دارد که از همین رو بر آن شدم تا شرح مختصری از خود بنویسم.

همانطور که میدانید:

علی میرشمس هستم متخلص به شیدا

متولد ۲۸/۳/۱۳۵۷ خورشیدی در شهر زیبای اصفهان

در حدود ۱۲ سال است که دلم را مینویسم.

تحصیلاتم در رشته کامپیوتر بوده که به دلایل متعددی

موفق به کسب مدرک نشدم.

ترانه و شعر را به صورت تجربی و مطالعه آزاد

کار کرده ام و شاید به همین خاطر باشد که

در این باب هم حرفی برای گفتن ندارم.

تنها سرمایه ای که دارم و به داشتنش افتخار میکنم

دل شکسته ای است که زیبا ترین لحظات را برایم آفریده است

در دنیای مادی بی اندازه به پدر و مادرم عشق میورزم و آنها را

عاشقانه و یا حتی دیوانه وار دوست میدارم

شاید باشد مطالبی که باید بگویم و نمیدانم...!

دوستان عزیز اگر سوالی بود فقط در همین پست

و به صورت کامنت عمومی پاسخگو هستم.

                                                    هیچ اگر سایه پذیرد بنده آن سایه هیچم...

                                                                            ارادتمند علی

درود

عرض ادب و احترام دارم خدمت تک تک دوستان

و همراهان گرامی، و سال ۱۳۸۷ رو به همه دوستان

و کلیه کسانی که سال برایشان نو میگردد شاد باش

و تهنیت عرض کرده و از درگاه یکتای بی همتا سالی

سرشار از خاطراطی خوش برایتان آرزو دارم

از این که مدتی است نتوانسته ام به نحو شایسته ای

حضور داشته باشم و پاسخ پیامهای پر مهر و محبت

برخی از دوستان را بدهم عذر خواهی میکنم و امیدوارم

این بزرگواران قصور بنده را به پای گرفتاری و مشکلات

بگذارند نه بی مهری...

                                        شادمانه در پناه یزدان پاک

                                                 ارادتمند علی

سپندارمذگان(روز عشاق در ایران باستان) مبارک باد...

کوله پشتی  http://www.modiriyatt.blogfa.com/

دختر آتش      http://fire-daughter1.blogfa.com/

                                            بدرود

سپندار مذگان، روز عشاق ايرانی

راستش یکی از دوستان و هم راهان جدید که تازه به جمع یاران و همراهان صدای پای نسیم پیوسته  طی کامنتی و پس از آن کامنتهای دیگری از بنده خواست تا کلمه "خطخطی" را از زیر پستهای وبلاگ تغییر دهم و با لطفی که نسبت به نوشته ها داشت نظرش این بود که نوشته ها با ارزش تر از خطخطی هستند که البته این خود جای بحث دارد...

به هر حال خواستم از دوستان عزیز طلب کمک  نمایم تا از بهترین پیشنهاد کلمه ای را بر گزینیم و جایگزین آن کلمه "خطخطی" نمائیم. اگر چه بنده کماکان معتقدم پستهای بنده که اثری از خودم می باشد خطخطی بیش نیست! 

با تشکر از همکاری دوستان

لازم به ذکر که برای کلمه بر گزیده هدییه ای به رسم یادبود تقدیم مینمایم

                                                 شاد زی مهر افزون

                                                          علی   

خدمت یاران و همراهان عزیز و با سپاس بسیار از دوستانی

 که در این مدت بیماریم با دلهای پاکشان برایم دعای خیر

 فرستادند که بی شک یکی از عوامل مهم در روند بهبودی بود.

 خداوند را سپاسگذارم که باز هم مجال بودن با شما و لذت

 بردن از نعمتهای بی شمارش را به بنده کمترین باز گرداند.

امیدوارم بتوانم در جائی که دردی وجود نداشته باشد جبران

 لطف شما دوستان عزیز را بنمایم.

                                           شاد زی مهر افزون

                                            علی میر شمس

                                             خاک پای یاران

 خود یک عشق ورزیدن است

                (دکتر علی شریعتی)

                           به شرط همراه بودن دعای خیر دوستان

                                        به زودی بر میگردم

                                                شاد زی مهر افزون

                                          از طرف علی میرشمس(شیدا)

                                                    خاک پای یاران

این چند روز که از عروج عاشقانه روح استاد گرامی قیصر امین یور میگذرد همانند دیگر شاگردان و دوستدارانش حال خوشی ندارم اگر چه آن عزیز

را حت روان طلبید و در سحر گاه دل دادگی در حرم یار مسکن گزید.

                                                       روحش شاد و نامش جاوید

خدمت دوستان عزیز.

شاید برای مدتی کوتاه به علت سفر  نتوانم در خدمت شما باشم که از این بابت پوزش میطلبم و امیدوارم در این مدت محبتهای شما بی شمار گردد!

                                      شاد زی مهر افزون                    

نوروز ۱۳۸۶ را به همه دوستان تبریک گفته و آرزو دارم که سال خوبی سر شار از خاطرات خوش در پیش رو داشته باشید!