مست عشقت، بى غم و دلواپسى

در ميان واژه هاى نا تمام

جمله اى بى نام تو باشد حرام

خواستم یادى کنم از روى تو

زآن دو چشم و زآن خم ابروى تو

از کمند زلف و آن عطر لبت

میگدازد قلب من اندر تبت

پس چگونه واژه اى پیدا کنم

پیش چشمت خویش را شیدا کنم

آسمان پيش دو چشمت روشن است

ماه من جائى ميان گلشن است

آسمان چشم دلتنگ تو است

ديده بر راه و دلم تنگ تو است

بر سر زلف سياه و چشم مست

تا جهان بر پاست جنگى بود و هست

چشم مستت را چنين گريان مکن

بى غمت درد مرا درمان مکن

خود تو مهتا بى بتاب اى نازنین

بر من شیدا دل بى همنشین

 با نواى برگها همساز تو

مهربانى و صداى ساز تو

تو حضورى پيش پاى روزگار

چون عبورى روى خط انتظار

ماه در پيش رخت شمعى تمام

عیش وعشرت ميشود بى تو حرام

خواستم نقشى زنم از روى تو

تا کنم سيرى دگر در کوى تو

کوى تو بوى بهاران مي دهد

بر دل رنجور من جان می نهد

ابر چشمم بى تو باران ميشود

فصل من با تو بهاران ميشود

اى تو مه رو اى فرشته، نازنين

خلوتم را پر کن اینک ،بهترین...

                                            شیدا

                              تقدیم به او که خود میداند...

پیش از اینها عاشقی کردم بسی
گشته ام شیدا ز درد بی کسی

خسته و رنجور بی پروا منم
آنکه بر صحرا گذارد سر منم

میروم تا بیستون من کو به کو
تا شوم سرگشته ی تو مو به مو

تاشوم لایق تراشم روی تو
بر تن سنگی و گردم سوی تو

وانگه از عشق تو من غوغا کنم
بار دیگر عشق را رسوا کنم

مینویسم از برایت مثنوی
در مضامین دگر تا بشنوی --

در تب عشقم کنون با جام تو
ميبرم شب تا سحر گه نام تو

گشته ام اينک خراب و خام تو
تا ابد پاى دلم در دام تو

اين دل شوريده شيداى مست
ميزند در بند عشقت پا و دست

صف بر صف مجرمان بند عشق
پاى بر زنجير و هم پا بند عشق

بند عشقت بند حبس تا ابد
بنده ی عشقت شدم من تا ابد

خواهشى دارم ز پائيز و بهار
فصل عشق و فصل ناز و فصل يار

با من عاشق ترين شب نشين
با من بى من ترين دل حزين

نرم تر آهسته تر نجوا کنيد
يا مرا بى پرده تر رسوا کنيد

در بهار عشق بودم سالها
ميزدم بر بام عشقت بالها

مينوشتم نامه ها در مثنوى
تا دلم را نيک و موزون بشنوي

بشنوى اشک جنونم را به گوش
قطره اى از آن تورا مى برد هوش

خوردم از آن اشک من خود جرعه اى
بیش از اینها از دلم دل برده اى

در بهاران عاشقى کردم بسى
خواب بى هوشى برفتم من سه سى۱

تا که آمد یک خزان دلپذیر
باز هم عاشق ترینم نا گزیر

صحبت از مهر و خزان آمد میان
باز هم هشیارى آمد در میان

در خزان از شعر و شاعر گفته اند
از صداى پاى عابر گفته اند

از غم عشق و ملامت گفته اند
از تب تند و ندامت گفته اند

گفته اند از عاشقان بى رقیب
گفته اند از بى دلان بى شکیب

از غم روز جدائى گفته اند
از شب و عشق خدائى گفته اند

گفته اند از این و آن و آن و این
گفته اند از لا مکان و از زمین

لیک از ساز و طرب کم گفته اند
از درازیهاى شب کم گفته اند...

از شب مهتابى و يک برکه نور
از وضوح روى مه در آب شور

از سکوت شاپرکهاى خيال
از حضور آرزوهاى محال

از رسيدن تا به فردا هاى دور
از گزر کردن ز راهى بی عبور

از خلوص و پاکى خواب گياه
از تب تند و عرق بعد از گناه

گفتنيها بيش از اينها بى بديل
بيش از اينها گفتن من بى دليل

مثنوى شد نا تمام اما تمام
چون که برديم آن میان از عشق نام

                        شیدا ۱۳۷۸

تقدیم به دوست عزیز وهنرمند توانا جناب استاد فریدون فراهانی

               باشد که قدری از ارادتم را بیان کرده باشم

۱. سه سی  اشاره به فصل تابستان دارد

آغاز زندگی با یک دل صبور

خالی شدن ز من آغاز راه ما

شاخه گلی ز عشق شد هم ره شما

اینجا توئی و او  وآن یار اولین

عهدی نما، بمان، تا نون آخرین

باشد خدا ز شوق همراه و یارتان

آرامش و سرور، باشد به کامتان

حق گفته ام بخند، می ریز و گل فشان

خوش بادتان سفر، در راه بی نشان

                                          شیدا  

                                            تابستان۱۳۸۷

تقدیم به دوستان مهربانم، عزیزانی که به تازگی پیوند عشق و محبت با

همسفر همیشگی خویش در این جهان زیبا و شگفت انگیز بسته اند.

دوست عزیز و خواهر گرامی سرکار خانم آذری و همسر محترمشان

دوست عزیز و برادر ارجمند آقای مهندس شکرانی و بانوی گرامیشان

دوست عزیز و صمیمی و یار قدیمی ام شهریار و بانوی مهربانش مینا خانم

و کلیه دوستان تازه عروس و داماد که به این کلبه قدم رنجه نمودند

سعادت و شادکامی شما همراه با آرامش آرزوی قلبی بنده کمترین است

                                                                 شاد زی مهر افزون

        گر جهد کنی به دستت آید...

                                      مگه نه؟!

یک خیال ساده و قلبی صبور

میبرد ما را به پای محکمه

قاضی و حکم و لگدها بر غرور

مجرم اینجا نیست من خود شاکیم

کیست دانائی که گوید من کیم؟!

جرم من تنها عبوری بود و بس

با خیالی ساده در راهی عبث

این سراب دور را گشتم اسیر

میشوم هر لحظه با عشق تو پیر

من نمیدانم وکیلم کیست؟ کیست؟

عاشقی دیگر به عالم نیست! نیست!

باده ای از جام رسوائی زدم

تا دمی سر برکشم سوی عدم

گشته ام اینک مقیم کوی دوست

آن که هر جا هست در دستش سبوست

باز هم جامی کنم از می تهی

تا شوم یک دم ز یاد وی تهی

حکم صادر شد روم بر پای دار

باز هم ساقی برایم می بیار

جرم من تنها عبوری بود و بس!

با من تنها نسازد هیچ کس...

               بی وزن و قافیه

                           دل گفته بافیه

                                            شیدا

تقدیم به دوست عزیز و همراه مهربانم خواهر گرامی سرکار خانم مرجان

                     به پاس تشکر از همکاری و مهرورزی ایشان.

                                                   راز یار 2 

                            با نگاهی عاشقانه !

گشته ام مست نگاهش

وآن دو چشم همچو ماهش

   آمده باز از سر شب

                  بر لبم بنهاده آن لب

                                   با نگاهی عاشقانه

                                             با حضوری جاودانه

  شمع رخسارش فروزان

             بالهایم خشک و لرزان

                  در شبی اینگونه خاموش

                         یاد عشقم  شد فراموش

بالهایم را گشودم

             خلوتش را هم ربودم

                    دست در دست لطیفش

                                  تا ابد من زنده بودم

کاش من عاشق نبودم

              یا که در دم مرده بودم

                       یا در این خواب دل انگیز

                                  لحظه ای بیدار بودم...  

                                                 شیدا

    گفتم بریزم خون خود بر گام هایت

    گفتی ز اشکت من غزلخوان گردم امشب

    گفتم غزل نه! غم، همان غم نامه هایت

    گفتی پریشانم بیا یک لحظه برگرد

    وانگه سخن کوتاه شد چون نامه هایت

    چشمت به چشمم دوختی و دیگرت هیچ!

     قند آب شد در دلم ز آن چشم هایت

     اینجا بدون اشک ما جائی نداریم

      ای دیده رودی کن روان با اشک هایت

      دیگر ز غم یا عشق گفتن کار سختیست

      وقتی که دستم گرم شد در دست هایت...

                                          شیدا

آشنا ترین واژه این عصر!!!

       بخوان شعرهایم را بخوان،

                    بمان اشکهایم را بمان...!

دیگر برای تو اشک نمیریزم،

          دیگر برای رسیدن به تو پیر نمیشوم...!

اشکم برای آن زنی است!

                                   که!

در غفلت یا آگاهی!

                    مردی هرزه را میستاید!!!

اشکم برای آن مردی است!

                                    که!

                    از سحر تا شامگاهان به عشق،

                                 زن بد کاره اش کار میکند!!!

اشکم برای فرزندانیست!

                                    که!

                   از پستی پدر و مادر بی خبرند

آری اشکم برای تونیست...

        دیشب، هرزه ای را دیدم!

                    صحبت از وفای همسرش میکرد!!!

این روزها...؟!

       آن روزها...؟!

آری تا بوده همین بوده...!

                       آیا همین گونه؟!

خیانت!

آشنا ترین واژه این عصر است

               و ما به مدرنیته فکر میکنیم...!

                      و ما به شکافتن هسته اتم می اندیشیم...!

خیانت حاصل چیست؟

              برایم تفسیر کنید؟!

دنیا رو به خشک سالیست!

                    اشکهایم رو به پایان است!

  چه گریم؟!

              آری به چشم!

                    خون خواهم گریید!

چرا که؟!

         خیانت!

    آشنا ترین واژه این عصر است...

                                    شیدا  ۲۷/۳/۱۳۸۷

سرودم از تو

نوشتم از تو

وتمام گلدانهای یاس ایوان را !

                  به عشق تو سیر آب کردم...!

و تمام دلتنگیهایم را

                   کنار عکس تو  قاب کردم...!

و از سکوت مبهم و چشمت

                    شنیدم آنکه تو گفتی!

                                   رقیب را...!

                                       برای با تو نشستن !

                                          به خواب؟

                                                      نه! 

                                                      ولی جواب کردم... 

بمان همیشه کنارم

                     که خون ز دیده ببارم

                                  اگر دمی تو نباشی...

                                             نمانده صبر و قرارم

ببین چگونه نوشتم

                ز هر دری سخنی را

                            تهیست قالب شعرم

                                       چه قالبی؟! چه نوشتم؟!

اگر تو رفتی و رفتی

           همی بمیرم و میرم

                         زشعر بی در و پیکر

                                    نشانه تو بگیرم

به روز بی قراری و مستی

               نشان ز ساغر و می گو

                         که من نشان دل سنگ

                                     ز بی نشانه نگیرم

ببین چگونه نوشتم

                ز هر دری سخنی را

                            تهیست قالب شعرم

                                       چه قالبی؟! چه نوشتم؟!

بیا بمان به کنارم

                  منم ز فصل بهارم

                               بیا به خاطر مجنون

                                          بیا که دل به تو دارم...

                                           بی وزن و قافیه

                                                 دل گفته بافیه

                                                              شیدا

ميدانم که انتظار روز ميلادم را

                                            شيدا

             پیش از اینها او بود،

                  پیش از اینها دل بود،

پیش از اینها مرگ احساس را نمی فهمیدم!

        پیش از اینها از نگاهی من نمی رنجیدم!

آه از این تنهائی

             آه از این خلوت یخ بسته شور

آه از این روزنه های بی نور!

 همه جا تاریک است

  همه کس دشنه به دست

 شد محبت قصه و افسانه

    می دهد باغچه هم بوی نمور خانه!

پس بهارانم کو؟!

    جمع یارانم کو؟!

 آینه، عکس مرا پیر مکن!!!

   این دل تنگ مرا بند تقدیر مکن،

  باده اینجا تنهاست،

     جام هم بی معناست.

  سالها میگذرد و نپرسید کسی دیگر که!

  خانه دوست کجاست؟!

    یا خود دوست کجاست؟!

  دوست را باید یافت،

     خانه اش هر جا هست،

همه سر گردانند،

   هیچ کس نیست پی کاشانه!!!

روزگاری گفتم،

              مینویسم از عشق

    تا قلم راه به غم نامه این دل دارد!

     می نوشتم آری

          مینوشتم بسیار

قلمم را بشکست

               راه را بر دل بست!!!

                                        شیدا

میخوام ببینمت چشمام چه تاره

داره بارون شادیتو میباره

برام امروز یه روز بی نظیره

آخه دلتنگیهام تو شب اسیره

باید جشنی بگیرم مقدمت رو

تو هم ساتن کنی پیراهنت رو

باید تا شب عروسیمون به پا شه

مبادا تو بری از هم بپاشه!

نرو پیشم بمون عمرم تباه

نباشی نازنین روزم سیاه

اگر چه مفلسم پولی ندارم

ولی قلبم رو تو دستات میزارم

                             شیدا

پس از  عمری گذر در قوم انسان

دل من شد اسیر عشق جانان

بهار عشق من آمد به پائیز

خزان شد روزگارم در بهاران

دلم گرم وجود یار گردید

پس از چندی رهایم کرد آسان

همیشه این دل غم دیده زار

اسیر ماتم است و درد هجران

جوانی دیگر از دوران ما رفت

هنوز این دل غریب است و پریشان

مرا در حال خود با غم رها کرد

به بی مهری او آوردم ایمان

وفا در قوم یاران بس عجیب است

چه چاره  درد ما را نیست درمان

چو شیدا هرکه شدبا غم هم آغوش

گذارد سر به صحرا و بیابان

                                      شیدا

تو را میبویم و سیری ندارم

      اگر لب بر لبت ای جان گذارم

تو را می بویم واز موی لختت

      سرم را لحظه ای هم بر ندارم

تو را میبویم و  زآن چشم شبگون

      به یادم خاطراطی میسپارم

تو را میبویم و زآن خنجر ابرو

      به لب تحسین از این خلقت بر آرم

تو را میبویم و مست از نگاهت

      که گوئی ساغری نرمینه دارم

تو را میبویم و از فرط شادی

      سر از این خواب خوش من بر ندارم

                                          شیدا ۱۳۸۰

بهش گفتم منو تنها میـــــــــــــزاری؟

بهم داد  عکسی از روز بهـــــــــــاری

بهش گفتم شباش دل تنگـــــی داره

بهم داد تاری از موهاش، چه تـــاری!

می داد هدیه به دوستاش یادگـــاری

به من گفت سر راهم موندگـــــاری؟

میبوسید همه را وقتی که می رفت

نگاهش داد میزد سهمی نـــــــداری

حالا میگذره از اون روزیه ده ســـــال

میگه وا،! هنوزم تو بیقـــــــــــراری؟!

میگم وقتی که دل دادم به دستــات

اونو گرفتی بردی یادگـــــــــــــــــاری

حالا میخوام بپرسم آدم خــــــــــوب

میخوای جا بزنی؟ شدی فـــراری؟!

                             شیدا

یک سال آزگار برای تو مرده ام

یک بار هم اگر شده تب کن به خاطرم

من باز هم برای تو خواهم فدا شدن

اما گمان نکن چو تو غرق ظواهرم

من خلق و خوی ماه تو را عاشقم هنوز

وآن باده ای که نمودی به ساغرم

آخر بیا بگو که بمانم برای تو

یا بگذزم ز شهر جنون تو ، دلبرم؟!

من باده ای که به دستم سپرده ای

نم نم خورم که خیالت بپرورم

دانی که من میان دو عالم در این جهان

هنگامه وصال تو را خوب میخرم؟

پس یک کرشمه از مژه و ابروان خود

بر من نما و بیا مست و پر پرم

وقتی کمند ذلف تو را میبرم به چشم

گوئی حریر ناز به ویرانه میبرم

اشکی که از فراق تو ریزد به دامنم

خود دارد این گواه که شوریست در سرم...

                                           شیدا

هشدار می غرور مستت نکند

    خونخوار و شرور و خود پرستت نکند

روزی اگرت پست و مقامی دادند

     میکوش بر آنکه پست پستت نکند

                              ( استاد سخاء)

درود بر دوستان عزیز

این شعر زیبائی که در بالا میخوانید را در جلسه ای که افتخار میزبانی چند تن از دوستان وهنرمندان عزیز را داشتم و یکی از برجسته ترین چهره های عرصه تاتر طنز و تلوزیون  جناب آقای حسن اکلیلی هم حضور داشتند، از زبان ایشان شنیدم و خوب طبیعی است در آن جلسه تاثیر بسیاری داشت از این رو بر آن شدم تا برای شما عزیزان هم بنویسم تا در هر کجا که لازم میدانید بخوانید، باشد تا اثری و در پی آن روزگار بهتری را شاهد باشیم.

                                                                                شاد زی  مهر افزون

خوشـــــا مفهــوم عشــــق و آدمـیت

خوشا  گــــــل واژه هـــای مــحرمیت

خوشا دردی که از روی فســون است

خوشا عشقی که پایانش جنون است

خوشا با عشق رفتن تا به معـــــــراج

خوشا آن دل که بردندش به تــــــاراج

خوشا بوئیدن گلهـــای وحشــــــــی

خوشا بر یار خود گر جان ببخشـــــی

خوشا رفتن به سوی می پرستـــی

خوشا رستن ز رنج خود پرستــــــی

خوشا با لیلیان هم خانه گشتـــــــن

خوشا مجنون شدن دیوانه گشتـــن

خوشاعاشق شدن هرروز و هرشب

خوشا فارغ شدن بی درد و  بی تب

خوشا در دام دلداری اســــــــــیری

خوشا در پای معشوقت بمیـــــــری

خوشا سر دادن انی اناالحـــــــــــق

خوشا اشک جنون و بانگ حق حق...

                                  شیدا 

                             زمستان۱۳۸۶

اولین بوسه ای که بهم دادی رو یــــــــــــــادته؟

با چشات بهم می گفتی همینم زیـــــــــــــــادته

من تو را دوستت میداشتم خودتم خوب میدونـی

تقصیر خودت شده دل دیگه رفته مهمــو نـــــی

اون روزی که دلمو شکستی من حقیر شــــــدم

توی حسرت نگاهت نازنین اسیر شـــــــــــــــدم

من دیگه روم نمیشه بگم به دل که اومــــــــدی

تو خودت صداش بزن ناز کشیدن خوب بلــــدی؟!

تنها خاطرم همینه ، بوسه ای روی لبــــــــــــات

اما تو چی میدونم عکس دارن دنیــــــــا باهـــات

حالا از ما که گذشت تا دل چه تصمیمی بگیـــره

خاطرات اون یه لحظه دیگه از یــــــــادم نمیـــره

باشه من به دل میگم که نامتو  پـاراف کنــــــــه

تو رو از جریمه شکستگیش  مــعـاف کنــــــــــه

اما قولی نمیدم خودت باید  ناز بکشــــــــــــــی

بعدشم بیای خونه نگی خجالت  میکشـــــــــی

اولین بوسه ای که   بهم دادی رویــــــــــــادته؟

باید از سر بگیریم  تا  دیگه نگی زیــــــــــادته...!

                                         شیدا

    تــا بـه هــر عـــابــری ســلام کنیـم

و به هر چهره ای تبســم داشـت

    بـه هـمـان چــهــره احتـــرام کنیـم

هـــر کجـا اهــل مـهر پــیدا شــد

    مــا، در اطـرافــش ازدهــام کــنیـم

چشم ما چون به سرو سبز افتاد

    بــــهـر تــعـظــیــم او قـیـام کـنیــم

گـل و زنبور دست به دست دهند

    تا که شـهد جـهـان بـه کـام کنیـم

ایـن عـجـایب مـــدام در کــــارنــد

    تــا کـه مـا شـادی مـــدام کـنـیــم

شهره زنبورگشته است به نیش

    مــــا از او رفــع اتــهــام کــنـیـــــم

عـلـفی هـرزه نـیـسـت در عالم

    مــا نـدانیـم و هـرزه نـام کـنـیــــم

زندگی در سلام و پاسخ اوست

    عـمـر را صـرف ایـن پـیـام کـنیــــم

در عـمـل بـایـد عشــق ورزیـدن

    گـفـتـگو را بـیـا تــمـام کـنـــیـــــم

عـابـری شـایـد عاشـقی باشد

    پس به هر عابری سلام کنـیــــم 

دوستان عزیز از نام و نشان سراینده این غزل زیبا بی خبرم چنانچه شما ایشان را بشناسید و یا بدانید که این عزیز کیست خوشحال میشوم به بنده هم بگوئید. در ضمن شاید قسمتهائی از ابیات تغییر کرده باشد نسبت به نسخه اصلی.

                                                           شاد زی مهر افزون

                                                                   علی

ایـن حــکـــم را درون دلــم جـــار مـیـزنـم

مرحـوم گشـت یــادت و من فاتحـه به لب

اعلان فـوت عشـــق به دیـــــوار مـیـزنـم

خوش باوریـست اینکه تو یکدم گمان کنی

شب تا سـحـر بـه حـال خودم زار مـیـزنـم

دیـگــر بـه تـاب زلـف تـو بـیـتـاب نـیستــم

بـی تـار گیـســوان تــو ، گیتــــار مـیـزنــم

با دست خویش ، خشم سراپای شعله را

سیــــگار نه! به پاکـت سیــــــگار میـزنـم

امـــا تـمـام آنـچـه کـه گـفـتـم دروغ بــود

ایـن لاف را بــه خـاطــر دلـــــدار مـیـزنـم

                                       (بهزاد علی پور آزادی)

 مینویسم از عشق

    مینویسم مینویسم از عشق!

                تا قلم راه به غم نامه این دل دارد

                    تا که عشق از سر عادت با طلوع خورشید

                از لب پنجره دل به افق می نگرد!

                             با نوشتن آری خالی از فریادم!

                        غم این عشق جگر سوز رود از یادم!

                  فصل نو می آید!

                          فصل شادابی و احساس طراوت!

                            آری،

                بوی یک روز پر از خلوت تو

                        بوی یک تجربه تکراری!!!

            حس آ غوش!!!

                      سراسر مستی!!!

                                   غالبش تکراریست!

                                                  حس آغوش تو نو

                        بعد چندی که دلم حسرت این حس را داشت

                               لذتش را آری بارها حس کردم

                                        در اطاق سردم

                                                    با دل پر دردم

             رفته در خواب عمیقی و حضورت یک دم!    

                                               خواب از من بربود!

                               گرچه عاشق باید، خواب را بیند خواب!

                 من بوقت گریه! مست از اشک جنون!

             میروم در خوابی

                       که مگر یک لحظه

                                  اندر آن حسرت گاه

                     خواب آغوش تو را گرم به تن بفشارم

                               و تو با آن لب مست!

                                 بوسه ای را به  لبم هدیه دهی!

             و من از شوق وصال!

                     باز آشفته از آن خواب بر آرم تن سرد!

           بروم تا ته بغض

                  برسم تا لب اشک

                                  تا نوک برج جنون

                                            و به دنبال حضورت گردم

                                                                           شیدا    

شب یلدا شد و من بی کس و یار

نشینم در کنار یک سپیدار

سپیدار است اکنون خواب و بیدار

نمی گردد دگر تاریخ تکرار

زمستان می شود در این دقایق

بلی معلوم گردد بس حقایق

زمستان شد دگر در این شب سرد

به هر کس میرسم من را کند طرد

مگر آخر گناهم چیست جانا؟

گمانم میرسد خط نیست خوانا

والا من دلی دادم به دلبر

نوشتم بر سر هر کوی و معبر

که ای مردم دلم را زود بردند

به رویش یک پیاله آب خوردند

کسی یارم نشد تا پس بگیرم

دلم را و بمیرم که بمیرم

شب یلدا شد و من بی قرارم

که دلبر کی نشیند در کنارم؟!

شب یلدا شد و من باده در دست

ننوشیدم ولی از عشق او مست

شب یلدا شد و اشکم سرازیر

چرا که صبح می گردد کنون دیر

اگر چه صبح و شب ما را یکی شد!

از آن روزی که نان و دین یکی شد!

ولی من با همه نا مردمی ها

شدم شیدای تو ای بهترینها!

                                  شیدا ۱۳۸۴

پیشاپیش شب یلدا را به یاران تبریک میگم و امیدوارم این شب سرد با گرمای محبتمون به همدیگه برای همه گرم و خاطره انگیز بشه...

برنده  جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۳

این تکلیف را به تو سپرده اند

تنها به تو

پس همچون برگزیده یی در سرزمین خویش

تکلیف و ترانه ات را فراموش نکن!

او

که فرمان وجدان خویش  را نادیده بگیرد،

هم هرچه پیش از این کاشته است

بر باد خواهد رفت

پس رویا و رسالت خویش را

هرگز فراموش نکن.

این کلام را برای تو سروده ام

تو که واژه ی وظیفه را

به روشنی شناخته ئی

تو که درایت و دانائی را

به روشنی درک می کنی،

تو که مسیر مطمئن رفتن را بازیافته

و سفر سهمگین خویش را

آغاز کرده یی

تو که آفاق دور دست را مینگری

و هجرتی هول انگیز پیش رو داری.

این کلام را برای کسی سروده ام

که دلیل دشواریها  را می شناسد:

کاشف مشکلات مردمان خویش

که هر گز تنهاشان

باز نخواهد گذاشت

مردمانی که کنار تو

تنها نمی مانند،

مردمانی که علاقه خویش را به عدالت

هم به آواز بلند خوانده اند

تو سینه به سینه ی ستم

سخن از عدالت سروده یی

چندان که رازدار امید رستگاران خواهی شد.

این کلام را برای تو سروده ام

زنی که در گاه خانه اش

همواره به روی ستم دیدگان باز بوده است.

روشن می بیند

روشن می شنود

روشن می رود

روشن می آید،

روشنایی...رازداراوست،

او که هرگز آرام و قرار نداشته است.

این ترانه برای توست

که فرزند حضرت حافظی

همو که گفت:

"دمی با غم به سر بردن،جهان یکسر نمی ارزد

به می بفروش دلق ما، کزین بهتر نمی ارزد"

هم هفت هزار سال شادمانی

به هفت روزه ی اندوه آدمی نمی ارزد

من این کلام را برای کسی سروده ام

که دلیل راه و روشنایی ماست

مقابل ماست

و ترانه راهش در جهان

تکثیر خواهد شد

او که راهی دشوار پیش رو دارد

اما بنا به اراده آزادی

 از ظلمات خواهد گذشت

آیندگان از او

بسیار خواهند آموخت

گام های صبور او می گوید

که از رنج راه کاسته خواهد شد:

ترانه تغییر،

ترانه تکامل

و زمان که بر این حقیقت دانا داوری خواهد کرد.../

شعر پائولو کوئیلو، هم زمان با دادن جایزه نوبل به خانم شیرین عبادی (در اوج آرزوهای بلند برای بهره برداری از انتخاب سمبلیک یک زن حقوق دان ایرانی) ساخته شد و ترجمه آن اول بار در ماهنامه توقیف شده "نامه" به مدیریت کیوان صمیمی بهبهانی منتشر گردید.

بــی تـو مهتاب شبی باز در آن گـوشه نـشـسـتـم

هـمـه تـن چـشـم شدم کـز مـی دیـدار تـو مسـتم

شــور مــستــی تــو لبــریــز شــد از جــام وجـودم

شـــدم آن مـســت ســـه پــیــمـــانــه کــه بــــودم

هــســت پــیـــمانــــه اول گــــل یــــاد دل ودلــبـــر

کــه کــنــد بــحــر وجــودم ز خـــم زمـــانــه پــرتـــر

بــــــود آن بـــاده دوم در نــظــر وصـــــال جـــانــــان

که بسی هــــــزار سـال است، زمـن ربـوده ایمـان

آخــریـن بـاده گـلگـون لـب لعل اسـت و دلی چـون

کـه تــو با لـعـل لبانـت دل ما را چــه کنــی خــون؟

یادم آمد که شبی با تـو در این گوشـه نـشستـیـم

پای کوبان  و در افشان  که خوشا نخورده مستیم

در نــهانـخانــه جانـم خـم یــــاد تــو چـو جــوشــیـد

بــاده با بــاده بــرقـصیــد، جــام در میــکده خنـدیـد

مـست گــردیــدم و "شـیـدا" بــه امیـد صبــح فـردا

که دوبـــاره از پــی تـو  بـزنـــم بـه کــوه و صــحــرا.

                                                 شیدا ۱۳۸۶

 گفته بود تنهایت نخواهم گذاشت

اما گذاشت!

گفته بود نا مهربان نخواهم بود

اما بود!

گفته بود عهدی نخواهم شکست

اما شکست!

گفته بود دوستت خواهم داشت

اما...؟!

در انبوه تنهائی تنهایم گذاشت!

گناهم دوست داشتن بود!!!

گناهم مهربانی بود!

گناهم وفای به عهد بود!

باید دوست بداری بی آن که دوستت بدارد!

باید مهربان باشی بی آن که مهربانت باشد!

باید وفا کنی بی آن که وفا دارت باشد!

این است معنی زندگی!

                                امروز!!!

مرگ را هر لحظه چشم به راهم!

                               آهم!

                                      آهم!

                                              آهم!

                                                   شیدا

                                             زمستان ۱۳۸۵