صدای پای نسیم
هم سفر لحظه هایم باش در این کوره راه تردید
عشقهایی که میشود تکرار با کلکهای کهنه بازار فکرهایی که میدهد بوی هوس مردهای ، زن آزار... قسم پوچ و لافهای تهی! میزند مرد شهوتی، تب دار!!! میدهد دل به خواب و رویا ها زن در آغوش آن تن بیمار... چشمهایی که می دود همه جا با هوس عاشقانه در انظار و دوباره شکار آهویی با کلکهای کهنه بازار...! شیدا تقدیم به زنان کشورهای همسایه...! مینوشتم از یار! پیش از اینها او بود پیش از اینها دل بود پیش از اینها مرگ احساس را نمی فهمیدم...! از نگاهی؟! نه نمیرنجیدم...! آه از این تنهایی! آه از این خلوت یخ بسته شور... آه از این روزنه های بی نور...! همه جا تاریک است دوستان دشنه به دست!!! شد محبت قصه و افسانه میدهد باغچه هم بوی نمور خانه! پس بهارانم کو؟! جمع یارانم کو؟! آینه عکس مرا پیر مکن...!!! این دل تنگ مرا،بند تقدیر مکن باده اینجا تنهاست جام هم بی معناست...! سالها می گذرد و نپرسید کسی دیگر که...! خانه دوست کجاست؟! یا خود دوست کجاست؟! دوست را باید یافت!!! خانه اش هر جا هست...! همه سرگردانند! هیچ کس نیست پی کاشانه! روزگاری گفتم! مینویسم از عشق...! تا قلم راه به غم نامه این دل دارد...! مینوشتم آری! مینوشتم بسیار...! قلمم را بشکست...!!! راه را بر دل بست... شیدا ************************** بدون شرح...! http://www.shereno.com/10168/10955/119641.html
بودن اختیار کنید، امیدوارم کرد که با برگشت زود و دوباره خود در بین دوستان، شاید قلمتان اینبار ابر اندوهش کمتر شود، برق امیدی در آن چشمک زند سازد این جمع دوستدار شیدای خوش قلم را زردهای تیره، جانی میشوند گاه سر گرم تبانی میشوند شرح تلخ زندگانی میشوند خسته از نا مهربانی میشوند عاشقان هم بایگانی میشوند مرده ها آنجا جهانی میشوند...!!!
شیدا بیا با هم بریم پای پیاده به اونجائی که عاشق توش زیاد ه به اونجائی که رنگ آرزوها به رنگ آسمونه خیلی شاد ه کنار رود پر آب و خروشان به اونجائی که دشتاش سبزه داده به اونجائی که خورشید میدرخشه همونجائی که نرگس غنچه داده میون جنگلی سر سبز و وحشی همونجا که تمشکاش میوه داده کنار ساحلی آرام و دلچسب همون دریا که ماهی توش زیاد ه غروب رو پای اون ساحل بمونیم که گوئی عشق را این لحظه زاده بگیم اونجا به هم عاشق ترینم به عشق پاکمون حق جلوه داده شیدا ۱۳۷۷ دو بیتی اول سروده دوست عزیز و استاد ارجمندم جناب عاکف است که در ذیل آن پاسخی را در ۲ بیت به صورت بداهه تقدیمشان نمودم...
همین که عاشق و آزاد بوده ای جــرم است اصـالـت از کـف مــا برد قــصـهء غـم نـان همین که دلخوش اجداد بوده ای جــرم است فرو رود مگـــــر اندیشهء قلـم بـــر سنـــگ؟! همین که تیشه فرهاد بوده ای جـــرم است شکایت از کـــه کنی؟ شکوه را کجــا ببـــری؟! همین که شاکی صیاد بوده ای جـــرم است سکــــوت میکنـــــی و دم نمیزنــی هرگـــز!!! همین که در پی فریاد بوده ای جــرم است...! شیدا با تشکر از خواهر عزیزم صنم میرزازاده نافع که در بهبود این غزل یاریم نمود... ساده نباش!!! مرکب که باشی ماندگار میشوی...!!! شیدا تا سایه ات بر سر من است!!! جوانه نمیزنم...!!! شیدا یه روز دشنه ،یه روز شمشیر، یه روز گوله، یه روز هفت تیر تا کی مرگ و ستم ؟ تا کی؟! دیگه خسته ام از تقدیر همون چشمی که گل میچید ، زدشت آرزوی من حالا از زخم هر لحظه میبینه خون روی دامن آره این خون ناحقه والا دامنم پاکه واسه آزادی و میهن همیشه سینه ام چاکه چرا تحقیر بازم ماتم؟! تا کی اندوه روی هم مبادا یک نفس خالی، بشه افکار توی هم تا اینجا صحبت از دینه ، همیشه زندگی اینه!!! باید قابش کنیم دینو ، بزاریمش توی سینه! باید کاری کنیم تا عشق، دوباره باز احیاء شه داره خاک میخوره احساس، زبون دل باید وا شه... یه روز دشنه ،یه روز شمشیر، یه روز گوله، یه روز هفت تیر تا کی مرگ و ستم ؟ تا کی؟! دیگه خسته ام از تقدیر شیدا
سلام دوست خوب و عزیز
غمتان را نبینم.
تا تقدیر کنم از این احساس لطیف و این شعر زیبا
تا حال که خدمت رسیدم
اندوهتان آزرده ام کرد اما اینکه بتوانید سفری بروید و یا فرصتی برای با خود
و این دل گرفته راهی برای باز شدن دوباره پیدا کند و زلال ببارد و سیراب
نیمه شب بود که این را برایتان سرودم
تقدیم به شما دوست عزیز:
شاعران روح لطیفی دارند
کاش یار آنها
شاعری باشد خوب
تا ببیند برقی
که از احساس درون
چو ستاره در شب
پر چشمک شده است
و ببیند آری
نور شمسی که امیر ِ دل ِ شیدا باشد
و بداند که دلش
همچو صد تُنگِ بلورینی است
که پر از باده ی عشق است به شور
و چنین مست ز می می جوشد
تا قلم را به دلِ کاغذ خشکی بزند
که تهی از عشق است
و تهی از رنگی که به مهری رقصد
کاش آن یار بداند که اگر
قلم شاعر هشیار شکست
و شراب احساس
جاری ِ شعر و شعار او نشد
خمره ی این دل پرباده که جوشان باشد
چونکه قفلش زده اند
از درون میشکند
وای اگر خمره ی احساس شکست
او چگونه با شور
جامی از باده به دستت بدهد
ساقی شعر
به این جام قلم
زنده بماند آری
وای نفرین به کسی
که قلم میشکند
رنگهای سرد و گرم زندگی
شعرسرخ خون واین آبی ی اشک
شاعران نکته دان شهر تو
در هجوم ظلم و تبعیض قلم...!
زنده ها را زندگی شد آرزو...
در شور و شر واژه شرابی شعر است
احساس چو رود ميخزد در کلمات
آنجا که سوال و هر جوابی شعر است
| Design By : Pars Skin |
شعر نیست!
ترانه هم نیست!
و نه حتی صدائی!!!
تنها حسی است بر آمده از
لطافت عاشقانه ام
وتا آنجا که دانسته ام آن را
نمی توان گفت...
بازدید کننده عزیز: لطفا از گذاشتن پیام خصوصی خودداری فرمایید
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر منبع و نام نویسنده دور از شخصیت شماست...!
