من چه مجنون بودم و بی آینه

       ای دل خون پای خود هر جا منه

این جماعت همچو ابلیس اند هان

       خویش را از بند ایشان وا رهان

این جماعت مظهر نا پاکی اند

        از همیشه تا همیشه خاکی اند

خویش را پاک و مطهر خوانده اند

        هیچ دستی را زخود نی رانده اند

با دلت امروز و فردا کرده ای؟

         خویش را در بند و "شیدا" کرده ای؟

 تو دگر نه، نیستی شیدای او!

          نیستی در حسرت فردای او!

با دلی رنجور و حالی بس حزین

          گشته ام مست می حق اینچنین... 

 

                                شیدا

         

نوشته شده در چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت 13:28 توسط علی میرشمس(شیدا)|