با نگاهی عاشقانه !

گشته ام مست نگاهش

وآن دو چشم همچو ماهش

   آمده باز از سر شب

                  بر لبم بنهاده آن لب

                                   با نگاهی عاشقانه

                                             با حضوری جاودانه

  شمع رخسارش فروزان

             بالهایم خشک و لرزان

                  در شبی اینگونه خاموش

                         یاد عشقم  شد فراموش

بالهایم را گشودم

             خلوتش را هم ربودم

                    دست در دست لطیفش

                                  تا ابد من زنده بودم

کاش من عاشق نبودم

              یا که در دم مرده بودم

                       یا در این خواب دل انگیز

                                  لحظه ای بیدار بودم...  

                                                 شیدا

پدرت با تو سخن میگوید! شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را بفریبد آن شب است که این ریسمان نا استوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است.

روزی که چهره یک اشراف زاده بی بند و بار تو را فریب دهد آن زمان بند بازی ناشی خواهی بود بند بازان ناشی همیشه سقوط میکنند.

از این رو دل به زر و زیور مبند بزرگترین الماس این جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه ما میدرخشد.

اما اگر روزی دل به مردی آفتاب گونه بستی با او یکدل باش و به راستی او را دوست بدار.

دخترم!

هیچکس و هیچ چیز را در این جهان نمیتوان یافت که شایسته آن باشد که دختری حتی ناخن خود را به خاطر آن عریان کند.

برهنگی بیماری عصر ماست. به گمان من تو باید مال کسی باشی که روحش را برای تو عریان کرده است.

جرالدین دخترم!

با این پیام نامه خود را پایان میبخشم:

انسان باش زیرا که گرسنه بودن و در فقر مردن بسیار قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است.

به اونجائی که عاشق توش زیاد

به اونجائی که رنگ آرزوها

به رنگ آسمونه خیلی شاد

کنار رود پر آب و خروشان

به اونجائی که دشتاش سبزه داده

به اونجائی که خورشید میدرخشه

همونجائی که نرگس غنچه داده

میون جنگلی سر سبز و وحشی

همونجا که تمشکاش میوه داده

کنار ساحلی آرام و دلچسب

همون دریا که ماهی توش زیاده

غروب رو پای اون ساحل بمونیم

که گوئی عشق را این لحظه زاده

بگیم اونجا به هم عاشق ترینم

به عشق پاکمون حق جلوه داده

                         شیدا  بهار۱۳۸۷

تقدیم به دوست عزیز و مهربانم خواهر گرامی سرکار خانم شقایق بیات...

                                             مینای مهتاب

    گفتم بریزم خون خود بر گام هایت

    گفتی ز اشکت من غزلخوان گردم امشب

    گفتم غزل نه! غم، همان غم نامه هایت

    گفتی پریشانم بیا یک لحظه برگرد

    وانگه سخن کوتاه شد چون نامه هایت

    چشمت به چشمم دوختی و دیگرت هیچ!

     قند آب شد در دلم ز آن چشم هایت

     اینجا بدون اشک ما جائی نداریم

      ای دیده رودی کن روان با اشک هایت

      دیگر ز غم یا عشق گفتن کار سختیست

      وقتی که دستم گرم شد در دست هایت...

                                          شیدا

مادر ای زادگه مهر و وفا

مادر ای جای تو در عرش خدا

مادر ای مهر تو در سینه ما

مادر ای هم نفس گریه وتب

مادر ای سوخته در ظلمت شب

مادر ای یاور تو دخت نبی

مادر ای سرور تو دخت علی

مادر ای سرور ما در دو جهان

مادر ای جای تو در باغ جنان

زان سبب جان به فدای تو کنیم

که بود زیر دو پای تو نعیم

حال شیداست که خواهد به دعا

از برای تو سلامت زخدا

                               شیدا

                                      ۱۳۷۶

خواستم بگم جانم فدای تو مادرم.

دیدم بسی عزیز تر زجانی برای من!

"جان من از جان گذشتن کار مشتاقان بود

          لیک چون جانم توئی بر من نه این آسان بود

جان من جانا توئی من نگذرم از جان خویش

          گرچه اول شرط اندر عشق ترک جان بود"

مادر روزت که تمام روزهای زیبای خداست مبارک باد...!