خودت را گم کردی!

وچه بی نیازانه گذشتی، 

    از کنار گلدان یاسی که تمام بودنم را ثابت می نمود!

تو خود باور تمام شگفتیها بودی

                         و اکنون باور نداری، مرا!

من که عمریست در تب و تاب لحظاتم

      ودر تفکری که شاید

                       باید،

                            بداند

                                  تا

                                   بماند!

     چرا هیچ کس برایش ترسیم نمیکند،

                                   وسعت تنهائیم را؟!

در کوچه باغ نه

           در همین کوچه های شلوغ شهر هم هنوز،!

                              بوی یاس می آید...!

    اما تو تصمیم نداری که ببوئی

                     عادت کرده ای بوئیدن عطر مبحوس در قفس را...!

  و شاید همین است دلیل دیده نشدنم!

 بیا من هنوز هم بوی یاس میدهم

          تا زمانی که به آمدنت امید هست

                                   بوی یاس خواهم داد

                                                               بیا...!!!

                                                        شیدا

             پیش از اینها او بود،

                  پیش از اینها دل بود،

پیش از اینها مرگ احساس را نمی فهمیدم!

        پیش از اینها از نگاهی من نمی رنجیدم!

آه از این تنهائی

             آه از این خلوت یخ بسته شور

آه از این روزنه های بی نور!

 همه جا تاریک است

  همه کس دشنه به دست

 شد محبت قصه و افسانه

    می دهد باغچه هم بوی نمور خانه!

پس بهارانم کو؟!

    جمع یارانم کو؟!

 آینه، عکس مرا پیر مکن!!!

   این دل تنگ مرا بند تقدیر مکن،

  باده اینجا تنهاست،

     جام هم بی معناست.

  سالها میگذرد و نپرسید کسی دیگر که!

  خانه دوست کجاست؟!

    یا خود دوست کجاست؟!

  دوست را باید یافت،

     خانه اش هر جا هست،

همه سر گردانند،

   هیچ کس نیست پی کاشانه!!!

روزگاری گفتم،

              مینویسم از عشق

    تا قلم راه به غم نامه این دل دارد!

     می نوشتم آری

          مینوشتم بسیار

قلمم را بشکست

               راه را بر دل بست!!!

                                        شیدا

میخوام ببینمت چشمام چه تاره

داره بارون شادیتو میباره

برام امروز یه روز بی نظیره

آخه دلتنگیهام تو شب اسیره

باید جشنی بگیرم مقدمت رو

تو هم ساتن کنی پیراهنت رو

باید تا شب عروسیمون به پا شه

مبادا تو بری از هم بپاشه!

نرو پیشم بمون عمرم تباه

نباشی نازنین روزم سیاه

اگر چه مفلسم پولی ندارم

ولی قلبم رو تو دستات میزارم

                             شیدا

 عابر پس کوچه های دل تنگیم.

 اشک را ترجمه ای دارم.

 درد  را  تــرجمه ای دارم.

 شکست را تـرجمه ای دارم.

 مرگ را ترجـمه ای دارم.

 سوگ را ترجمه ای دارم

 و عشق را تجربه ای...!

         آری تجربه ام از ترجمه هایم دردناک تر است...!!!

                                               شیدا

پس از  عمری گذر در قوم انسان

دل من شد اسیر عشق جانان

بهار عشق من آمد به پائیز

خزان شد روزگارم در بهاران

دلم گرم وجود یار گردید

پس از چندی رهایم کرد آسان

همیشه این دل غم دیده زار

اسیر ماتم است و درد هجران

جوانی دیگر از دوران ما رفت

هنوز این دل غریب است و پریشان

مرا در حال خود با غم رها کرد

به بی مهری او آوردم ایمان

وفا در قوم یاران بس عجیب است

چه چاره  درد ما را نیست درمان

چو شیدا هرکه شدبا غم هم آغوش

گذارد سر به صحرا و بیابان

                                      شیدا

خونه عشقمونو  خدا بسازه

دل من منتظر و پر از نیازه

تو چشات یه عالمه حرفای خوبه

تو دلم یه عالمه حرفای تازه

یادته اون روزا که دلم چه خوش بود؟

حالا اون دل پر از سوز و  گدازه

من میخوام حسرت و از چشات بگیرم

این که گریه نداره یه جور نیازه

میتونی رو خون من حساب  کنی، آی!

منم اون که جونشو برات می بازه

خونه عشقمونو خدا بسازه

واسه  هر نفس حضور تو نیازه

                                  شیدا