اولین بوسه ای که بهم دادی رو یــــــــــــــادته؟

با چشات بهم می گفتی همینم زیـــــــــــــــادته

من تو را دوستت میداشتم خودتم خوب میدونـی

تقصیر خودت شده دل دیگه رفته مهمــو نـــــی

اون روزی که دلمو شکستی من حقیر شــــــدم

توی حسرت نگاهت نازنین اسیر شـــــــــــــــدم

من دیگه روم نمیشه بگم به دل که اومــــــــدی

تو خودت صداش بزن ناز کشیدن خوب بلــــدی؟!

تنها خاطرم همینه ، بوسه ای روی لبــــــــــــات

اما تو چی میدونم عکس دارن دنیــــــــا باهـــات

حالا از ما که گذشت تا دل چه تصمیمی بگیـــره

خاطرات اون یه لحظه دیگه از یــــــــادم نمیـــره

باشه من به دل میگم که نامتو  پـاراف کنــــــــه

تو رو از جریمه شکستگیش  مــعـاف کنــــــــــه

اما قولی نمیدم خودت باید  ناز بکشــــــــــــــی

بعدشم بیای خونه نگی خجالت  میکشـــــــــی

اولین بوسه ای که   بهم دادی رویــــــــــــادته؟

باید از سر بگیریم  تا  دیگه نگی زیــــــــــادته...!

                                         شیدا

    تــا بـه هــر عـــابــری ســلام کنیـم

و به هر چهره ای تبســم داشـت

    بـه هـمـان چــهــره احتـــرام کنیـم

هـــر کجـا اهــل مـهر پــیدا شــد

    مــا، در اطـرافــش ازدهــام کــنیـم

چشم ما چون به سرو سبز افتاد

    بــــهـر تــعـظــیــم او قـیـام کـنیــم

گـل و زنبور دست به دست دهند

    تا که شـهد جـهـان بـه کـام کنیـم

ایـن عـجـایب مـــدام در کــــارنــد

    تــا کـه مـا شـادی مـــدام کـنـیــم

شهره زنبورگشته است به نیش

    مــــا از او رفــع اتــهــام کــنـیـــــم

عـلـفی هـرزه نـیـسـت در عالم

    مــا نـدانیـم و هـرزه نـام کـنـیــــم

زندگی در سلام و پاسخ اوست

    عـمـر را صـرف ایـن پـیـام کـنیــــم

در عـمـل بـایـد عشــق ورزیـدن

    گـفـتـگو را بـیـا تــمـام کـنـــیـــــم

عـابـری شـایـد عاشـقی باشد

    پس به هر عابری سلام کنـیــــم 

دوستان عزیز از نام و نشان سراینده این غزل زیبا بی خبرم چنانچه شما ایشان را بشناسید و یا بدانید که این عزیز کیست خوشحال میشوم به بنده هم بگوئید. در ضمن شاید قسمتهائی از ابیات تغییر کرده باشد نسبت به نسخه اصلی.

                                                           شاد زی مهر افزون

                                                                   علی

ایـن حــکـــم را درون دلــم جـــار مـیـزنـم

مرحـوم گشـت یــادت و من فاتحـه به لب

اعلان فـوت عشـــق به دیـــــوار مـیـزنـم

خوش باوریـست اینکه تو یکدم گمان کنی

شب تا سـحـر بـه حـال خودم زار مـیـزنـم

دیـگــر بـه تـاب زلـف تـو بـیـتـاب نـیستــم

بـی تـار گیـســوان تــو ، گیتــــار مـیـزنــم

با دست خویش ، خشم سراپای شعله را

سیــــگار نه! به پاکـت سیــــــگار میـزنـم

امـــا تـمـام آنـچـه کـه گـفـتـم دروغ بــود

ایـن لاف را بــه خـاطــر دلـــــدار مـیـزنـم

                                       (بهزاد علی پور آزادی)

 مینویسم از عشق

    مینویسم مینویسم از عشق!

                تا قلم راه به غم نامه این دل دارد

                    تا که عشق از سر عادت با طلوع خورشید

                از لب پنجره دل به افق می نگرد!

                             با نوشتن آری خالی از فریادم!

                        غم این عشق جگر سوز رود از یادم!

                  فصل نو می آید!

                          فصل شادابی و احساس طراوت!

                            آری،

                بوی یک روز پر از خلوت تو

                        بوی یک تجربه تکراری!!!

            حس آ غوش!!!

                      سراسر مستی!!!

                                   غالبش تکراریست!

                                                  حس آغوش تو نو

                        بعد چندی که دلم حسرت این حس را داشت

                               لذتش را آری بارها حس کردم

                                        در اطاق سردم

                                                    با دل پر دردم

             رفته در خواب عمیقی و حضورت یک دم!    

                                               خواب از من بربود!

                               گرچه عاشق باید، خواب را بیند خواب!

                 من بوقت گریه! مست از اشک جنون!

             میروم در خوابی

                       که مگر یک لحظه

                                  اندر آن حسرت گاه

                     خواب آغوش تو را گرم به تن بفشارم

                               و تو با آن لب مست!

                                 بوسه ای را به  لبم هدیه دهی!

             و من از شوق وصال!

                     باز آشفته از آن خواب بر آرم تن سرد!

           بروم تا ته بغض

                  برسم تا لب اشک

                                  تا نوک برج جنون

                                            و به دنبال حضورت گردم

                                                                           شیدا    

راستش یکی از دوستان و هم راهان جدید که تازه به جمع یاران و همراهان صدای پای نسیم پیوسته  طی کامنتی و پس از آن کامنتهای دیگری از بنده خواست تا کلمه "خطخطی" را از زیر پستهای وبلاگ تغییر دهم و با لطفی که نسبت به نوشته ها داشت نظرش این بود که نوشته ها با ارزش تر از خطخطی هستند که البته این خود جای بحث دارد...

به هر حال خواستم از دوستان عزیز طلب کمک  نمایم تا از بهترین پیشنهاد کلمه ای را بر گزینیم و جایگزین آن کلمه "خطخطی" نمائیم. اگر چه بنده کماکان معتقدم پستهای بنده که اثری از خودم می باشد خطخطی بیش نیست! 

با تشکر از همکاری دوستان

لازم به ذکر که برای کلمه بر گزیده هدییه ای به رسم یادبود تقدیم مینمایم

                                                 شاد زی مهر افزون

                                                          علی