شب یلدا شد و من بی کس و یار

نشینم در کنار یک سپیدار

سپیدار است اکنون خواب و بیدار

نمی گردد دگر تاریخ تکرار

زمستان می شود در این دقایق

بلی معلوم گردد بس حقایق

زمستان شد دگر در این شب سرد

به هر کس میرسم من را کند طرد

مگر آخر گناهم چیست جانا؟

گمانم میرسد خط نیست خوانا

والا من دلی دادم به دلبر

نوشتم بر سر هر کوی و معبر

که ای مردم دلم را زود بردند

به رویش یک پیاله آب خوردند

کسی یارم نشد تا پس بگیرم

دلم را و بمیرم که بمیرم

شب یلدا شد و من بی قرارم

که دلبر کی نشیند در کنارم؟!

شب یلدا شد و من باده در دست

ننوشیدم ولی از عشق او مست

شب یلدا شد و اشکم سرازیر

چرا که صبح می گردد کنون دیر

اگر چه صبح و شب ما را یکی شد!

از آن روزی که نان و دین یکی شد!

ولی من با همه نا مردمی ها

شدم شیدای تو ای بهترینها!

                                  شیدا ۱۳۸۴

پیشاپیش شب یلدا را به یاران تبریک میگم و امیدوارم این شب سرد با گرمای محبتمون به همدیگه برای همه گرم و خاطره انگیز بشه...

برنده  جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۳

این تکلیف را به تو سپرده اند

تنها به تو

پس همچون برگزیده یی در سرزمین خویش

تکلیف و ترانه ات را فراموش نکن!

او

که فرمان وجدان خویش  را نادیده بگیرد،

هم هرچه پیش از این کاشته است

بر باد خواهد رفت

پس رویا و رسالت خویش را

هرگز فراموش نکن.

این کلام را برای تو سروده ام

تو که واژه ی وظیفه را

به روشنی شناخته ئی

تو که درایت و دانائی را

به روشنی درک می کنی،

تو که مسیر مطمئن رفتن را بازیافته

و سفر سهمگین خویش را

آغاز کرده یی

تو که آفاق دور دست را مینگری

و هجرتی هول انگیز پیش رو داری.

این کلام را برای کسی سروده ام

که دلیل دشواریها  را می شناسد:

کاشف مشکلات مردمان خویش

که هر گز تنهاشان

باز نخواهد گذاشت

مردمانی که کنار تو

تنها نمی مانند،

مردمانی که علاقه خویش را به عدالت

هم به آواز بلند خوانده اند

تو سینه به سینه ی ستم

سخن از عدالت سروده یی

چندان که رازدار امید رستگاران خواهی شد.

این کلام را برای تو سروده ام

زنی که در گاه خانه اش

همواره به روی ستم دیدگان باز بوده است.

روشن می بیند

روشن می شنود

روشن می رود

روشن می آید،

روشنایی...رازداراوست،

او که هرگز آرام و قرار نداشته است.

این ترانه برای توست

که فرزند حضرت حافظی

همو که گفت:

"دمی با غم به سر بردن،جهان یکسر نمی ارزد

به می بفروش دلق ما، کزین بهتر نمی ارزد"

هم هفت هزار سال شادمانی

به هفت روزه ی اندوه آدمی نمی ارزد

من این کلام را برای کسی سروده ام

که دلیل راه و روشنایی ماست

مقابل ماست

و ترانه راهش در جهان

تکثیر خواهد شد

او که راهی دشوار پیش رو دارد

اما بنا به اراده آزادی

 از ظلمات خواهد گذشت

آیندگان از او

بسیار خواهند آموخت

گام های صبور او می گوید

که از رنج راه کاسته خواهد شد:

ترانه تغییر،

ترانه تکامل

و زمان که بر این حقیقت دانا داوری خواهد کرد.../

شعر پائولو کوئیلو، هم زمان با دادن جایزه نوبل به خانم شیرین عبادی (در اوج آرزوهای بلند برای بهره برداری از انتخاب سمبلیک یک زن حقوق دان ایرانی) ساخته شد و ترجمه آن اول بار در ماهنامه توقیف شده "نامه" به مدیریت کیوان صمیمی بهبهانی منتشر گردید.

خدمت یاران و همراهان عزیز و با سپاس بسیار از دوستانی

 که در این مدت بیماریم با دلهای پاکشان برایم دعای خیر

 فرستادند که بی شک یکی از عوامل مهم در روند بهبودی بود.

 خداوند را سپاسگذارم که باز هم مجال بودن با شما و لذت

 بردن از نعمتهای بی شمارش را به بنده کمترین باز گرداند.

امیدوارم بتوانم در جائی که دردی وجود نداشته باشد جبران

 لطف شما دوستان عزیز را بنمایم.

                                           شاد زی مهر افزون

                                            علی میر شمس

                                             خاک پای یاران

 خود یک عشق ورزیدن است

                (دکتر علی شریعتی)

                           به شرط همراه بودن دعای خیر دوستان

                                        به زودی بر میگردم

                                                شاد زی مهر افزون

                                          از طرف علی میرشمس(شیدا)

                                                    خاک پای یاران