قصـه بـه آخـــر نرسیـــــــــــد

شبونه ها تمـوم شـــدن

                     سـپیده ای سر نرسیــــــــــد

تــو جــنـگـل دل مـا هــا

                     عشقـی نمونـده آدمــــــــــــا

ســـــوار اسب خاطــــره

                       میریم تا عمق قصه هــــــــا

قصـه گـرگ و بــره بــــود

                       تــوی کـتـاب خواهــــــــــرم

حالا تو این شهر شلــوغ

                       با گرگا من هم سفـــــــــرم

اشک و هراس و دلهـــره

                       شده خــوراک آدمــــــــــــــا

چاقووهفت تیرمیکشـــن

                       "به جـون تو می زنـمــــا!!!"

حالا باید چیکار کنیـــــم؟

                         چــاره درد مــا چیــــــــــه؟

اون که میتونه حل کنـــه

                         مشکل ماها را کیــــــــــه؟

خـود منـم خود توئـــــی

                         خود همــه بازیگــــــــــــــرا

باید که ما عوض کنیـــم

                         نقشمونو از این نمـــــــــــا

صداقت و پیشه کنیــــم

                         به همدیگه پشت نکنیـــم

دستامونو تو زندگــــــی

                         برای هم مشت نکنیــــــم

میخوام که حرفی نزنــم

                          برم یـــه کـــــاری بکنـــم

از این حصار بی هــدف

                          فکر فـــــــــــراری بکنــــم

                                           شیدا ۱۳۸۶

ترانـه می سازم   بی تو که دنیامی   قافیه می بازم

ترانه ای غمگین   بـه خاطـــر دریـــا    به خاطر اشک 

                          تموم ماهیها

       فقط همین امشب     می خوام قناری شم

       بگم به شب بو ها      می خوام بهاری شم

             میون دشت عشق کنار جوی آب

             اشکهای سردم شدبهونه مرداب

                                                شیدا ۱۳۸۶

بــی تـو مهتاب شبی باز در آن گـوشه نـشـسـتـم

هـمـه تـن چـشـم شدم کـز مـی دیـدار تـو مسـتم

شــور مــستــی تــو لبــریــز شــد از جــام وجـودم

شـــدم آن مـســت ســـه پــیــمـــانــه کــه بــــودم

هــســت پــیـــمانــــه اول گــــل یــــاد دل ودلــبـــر

کــه کــنــد بــحــر وجــودم ز خـــم زمـــانــه پــرتـــر

بــــــود آن بـــاده دوم در نــظــر وصـــــال جـــانــــان

که بسی هــــــزار سـال است، زمـن ربـوده ایمـان

آخــریـن بـاده گـلگـون لـب لعل اسـت و دلی چـون

کـه تــو با لـعـل لبانـت دل ما را چــه کنــی خــون؟

یادم آمد که شبی با تـو در این گوشـه نـشستـیـم

پای کوبان  و در افشان  که خوشا نخورده مستیم

در نــهانـخانــه جانـم خـم یــــاد تــو چـو جــوشــیـد

بــاده با بــاده بــرقـصیــد، جــام در میــکده خنـدیـد

مـست گــردیــدم و "شـیـدا" بــه امیـد صبــح فـردا

که دوبـــاره از پــی تـو  بـزنـــم بـه کــوه و صــحــرا.

                                                 شیدا ۱۳۸۶

آری آمد نسیم با سر مست

با وجودم به بوسه ای پیوست

می رود با لطافتی موزون

از کنار دل من مجنون

یا بمان با دلم مدارا کن

یا مرا در میان خود جاکن

نفسم را توان یاری نیست

آخر اینجا نسیم جاری نیست

باد گشته میان این غوغا

جا نشین نسیم بی همتا

گو که بادا ! تو راحتم بگذار

وه ز غم گشته دیدگانم تار

                                                   شیدا  ۱۳۸۴

 یک نئو کلاسیک اما به قول جناب بهمنی استاد عزیز یک نئو کلاسیک مطلع قدیم(با شوخی)لطفا برای نقد از هجای مصری استفاده نکنید چون نمی خواستم ترکیب تکرار بگذارم که یک مصرع و بیت ۲ مصرع با تقطیع ۴ بخواد کل شعر رو معنا کنه چون نظر من اینه که اگه قرار باشه تو همه ی ترانه ها یک ترکیب وجود داشته باشه که معنی کل شعر رو بده پس شاعر اینجا تلاشش برای چی بوده؟ویا تصویر ساختن در ترانه که ترانه سرایان عزیز می دونن که چه مهمه یک بیت برای تکرار یا وسط یک وزن آأشنا یک چهار پاره برای تکرار گذاشته بشه کل شعر تصویرهاش رو از دست می ده چون همون ترکیب سرضرب تکرار معنی رو رسونده و همه ی تصاویر رو خراب کرده و فقط خودش رو تکثیر می کنه.من به این فرم معترضم.و در آینده ی نزدیک مقاله ای در این مورد تقدیم خواهم کرد و اثبات می کنم که این یک اشتباه بزرگه که متاسفانه الان در ترانه سرایان هم نسل داره هی تکرار می شه.اگه اینجوری بود که همه می رفتن یک نو رو  به سبک راک می خو ندن. و معنی اصلی رو برای از بین بردن ابتذال شعر که در راک زیاده تکرار می کردن تا مخاطب متوجه نشه."شیدا"

این چند روز که از عروج عاشقانه روح استاد گرامی قیصر امین یور میگذرد همانند دیگر شاگردان و دوستدارانش حال خوشی ندارم اگر چه آن عزیز

را حت روان طلبید و در سحر گاه دل دادگی در حرم یار مسکن گزید.

                                                       روحش شاد و نامش جاوید

شـریـک دردام بـود تــو اون شـب تــردیـد

شبی که چشمامون ستاره را می چید

شبی پـر از عشق و شبی پر از شـادی

شبـی کـه فهمیـدم بـه من تـو دل دادی

می خوام بـیـای  پیشم دوبـاره باز از نـو

شریـک غمهام شی، بشم پر از شـادی

خـزون و بــرگ زرد، مـنــو دلــی پـــر درد

بـهـار عــطر آگیــن، منـو دلی بـی کـیـن

ستــاره ها ایــنــجـا مـیــون دسـتـامـــن

وقـتـی تـو اینجـائـی، بـیـا بـمـون بـا من!

خــدا کـنـه فـــردا دوبـــاره ابـــری شـــه

بــبـاره هـی بـارون، هــوا بــهـاری شــه

مـنـم غـریـب ایـنـجـا، تـوئـی همه چیزم

حــرف دلــم ایـنــه، چـرا بــپــرهـیــزم؟!

                                                 شیدا ۱۳۸۶

دوستان گرامی درود فراوان دارم به حضور شما و به این وسیله بازگشتم را از سفر به سر زمین دمکراسی و آزادی ادیان و مذاهب هندوستان به اطلاع میرسانم.

واقعا" زیبا و حیرت انگیز است این کشور پهناور با  این همه تنوع در تمام امور زندگی

ولی متاسفانه انسان وقتی به همین کشورهای آسیائی اطراف هم که میرود و می بیند که حتی ضعیفترین کشورها از نظر فرهنگی و آداب اجتماعی، نیز از نظر امکانات رفاهی و تکنولوژی و آزادی بسیار از ما  پیشرفته تر هستندو گمان میرسد که شاید قرنی را باید تا آن مردمان به فرهنگ و آداب اجتماعی در حد مردم کشور ما برسند و قرنی را باید تا کشور ما از نظر پیشرفتهای علمی و تکنولوژی و سیاسی به حد و اندازه آنها برسد.

به هر حال سخن گفتن در باب این سفر فرصتی را باید که در این مقال نشاید

شاد زی مهر افزون