با درود فراوان

حضور دوستان عزیز و اساتید محترم

هفته نکوداشت استاد گرامی پروفسور هوشنگ سیحون استاد بزرک معماری ایران زمین را به ایشان و ارادتمندانشان تبریک عرض نموده وامیدوارم همواره آثار جاودان این استاد بزرگ نشانگر فرهنگ پر بار ایران ما باشد

                                             شاد زی مهر افزون

                                                                          علی میر شمس

یک پست گذاشتم در مورد استاد "ممیر"پدر گرافیک ایران و حالا هنوز پستش نذاشته

هفته تمام شد.اما مثل همیشه ایشان جاودان.

حالا هم که اولین روز این هفته را با نام اولین هنرمند ایران در نظر سنجی به نام

خجسته و بزرگ "استاد کمال الملک " به همه سلام می دهم و این هفته پر کارتر عمل می کنم

از اظهار محبت یاران و اساتید ممنونم.

و از ۸لوگی ها. پس شنبه را با سلــــــام  استاد بزرگ نقاشی و پرتره ی ایران و

جهان و ای بلند آوازه "مرحوم کمال الملک" به همه و شما.

مطالب این اولین منتخب را می نویسم و این سلامی بود.

من قول داده بودم که زود برگردم با پانی به ایتالی و یا فرانسه اما نیروئی نگذاشت.

شعر پانته آ را ترجمه کردم و این را هم از ایتالی و عذر می خواهم از علی و شما

و زیاده نیست اگربگویم اولین سالیست که دلم اینقدر می طپد برای مادر و دور از

ذهن نبود آمدن و رفتنش .اما این نیرو که مرا جذب ماندن کرد بدون زیاده "ارد بزرگ"

بود.با اینکه مادر را دیدم اما دوباره .....شعر به ایتالیست و من آن را با وزنی اینگونه

که بحر و رمل خودش را گم کرده آن را ترجمه نمودم./شعر پانی را دوستان و من را  

هم خوب می فهمند پس دوستانی که ...مرا ببخشید از این دو شعر خصوصی.

مادر سلام       منم  پاره ی تنت

مادر منم سهیل         فرزند ارشدت

مادر مرا ببین                 تابم دگر برید                

این سالهای سخت                  تابت دگر برید.

مادر مرا ببخش               مادر مرا ببخش  

مادر دلم تکید از این همه غروب                        ازاینهمه سکوت         از اینهمه دروغ.

مادر نگاه کن        بر سالهای دور                       من بودم و تو و                یک خانه ی تمیز

آن سالهای دور                           آن نانجیب کور .

یک عمر امدی                          یک عمر شاهدی

مادر نکوهشی                             مادر نصیحتی !  

مادر زمین کم است    درزیر پای تو           این هدیه ازمن است     سوغات اطهر است .

روز ولادت              یاس کبود تو          آن خانه ی علی    حجی که بردمی.

آن  مسجد علی     پاریس و اشک و درد      در شهر یاعلی            درمسجد ولی.

روز پل صراط          روز همان مقام    در شهر مکه و      صحرای ما نفات

مادر مرا ببخش                مادر مرا ببخش 

زهرای اطهر و               میخ و در و گره .              ایران و مشهد و     آن اینهمه گره

ای مادرم بگو        از دردها بگو   

ای مادرم بگو     از شادیها بگو 

از زندگی بگو                       از سر خوشی بگو

از آنهمه ستیز                 درد و غم و گریز

از آن شب سیاه                               چشمان پانته آ  

از کشتن من و                      آغاز نوی ما .

از آنهمه هنر                              از درد بی صدا

مادر مرا ببخش                             من دیر کرده ام.

من دیر آمدم                      در شهر این دیار

باید ببینی اش                    استاد ماندگار  

اما بزرگوار                     ای آنکه گفته بود جنت به زیر پات  

می بخشی ام مرا؟       با هرچه کرده ام               می بخشی ام مرا؟

دوستان و علی مرا ببخشید.هرچه کردم تا شعر ی را که به ایتالی  گفتم در ترجمه نثر نشود و معنی

را کامل بدهد. اما نشد و نشد که پست و یا مدرن جمله های ترجمه را کنار هم بچینم   

اما باز هم نشد و من اینگونه ترجمه کردم تا کل معنی برسد.

 سهیل خلیل پور -ایران- وب ۸لوگی صدای پای نسیم.

عرض ادب و احترام دارم خدمت کلیه دوستان و همراهان گرامی و عرض ارادت و احترام به روح استاد بزرگ و جاودان:

جناب آقای مرتضی ممیز هنرمند عرصه گرافیک ایران زمین و هفته تجلیل و بزرگداشت این هنرمند فرزانه را به دوستدارانشان شاد باش میگویم.

از این که در دومین روز این هفته به محضر شما دوستان عرض تبریک دارم  پوزش می طلبم و امیدوارم که این کوچک را به بزرگی خود ببخشید. 

شادابی و بهروزی شما و همه هنرمندان و هنر دوستان سرزمین عشق و محبت:ایران را آرزو مندم...!

                                                    شاد زی مهر افزون

                                                                  علی میرشمس(شیدا)

             کاسه آب دیوژن

به  سرم زده که میتوانم

پاک کن را بر میدارم

و...ردیف یکی از غزلهایم را 

                         پاک میکنم

من و دریا غزلی ناب سرودیم از تو

غزلی مثل تو نایاب سرودیم از تو

              ----------

من و دریا غزلی ناب

غزلی مثل تو نایاب

.

چه قیافه بی تفاوتی دارند

                           -قافیه ها-

می خیالم:

        ما که قرن هاست قافیه را باخته ایم

و...پاکشان میکنم

من و دریا غزلی ناب

غزلی مثل تو نا یاب

        --------

من و در یا غزلی

غزلی مثل تو

.

من خیا لاتی ام

به شتاب انسان امروز

به کاسه آب "دیوژن "

به بی وزنی

            -می اندیشم

و...

پاک کن را باز بر میدارم

                  من

                      دریا

                          غزل

                               تو.

-دیوژن یا دیوجانس= فیلسوف یونانی - همو که در روز چراغ بر میداشت ودر

کوچه های آتن به دنبال انسان می گشت.

           دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

           کز  دیو  و  دد  ملولم و  انسانم  آرزوست

                                                               مولانا

گفته اند با قناعت زندگی می کردو تنها کاسه ای برای نوشیدن با خود داشت که آن را هم با دیدن چوپانی که با کف دست می نوشید به دور افکند و گفت چه بار بیهوده ای  را حمل می کردم.!

واکنون بنده با اجازه جناب استاد باز هم پاک کن را بر میدارم و...!

                                               تو.

                                                              !!!

         یه روز دشنه یه روز شمشیر یه روز گوله یه روز هفت تیر!

         تا کی مرگ و ستم؟ تا کی؟دیگه خسته ام از تقدیر!

         همون چشمی که گل میچید تو دشت آرزوی من

         حالا از زخم هر لحظه میبینه خون روی دامن

          آره این خون نا حقه والا دامنم پاکه

          واسه آزادی و میهن همیشه سینه ام چاکه

          چرا تحقیر، بازم ماتم؟ تا کی اندوه روی هم؟!

          مبادا یک نفس خالی، بشه افکار توی هم!!!

          تا اینجا صحبت از دینه، همیشه زندگی اینه!

          باید قابش کنیم دینو،بزاریمش توی سینه

          باید کاری کنیم تا عشق، دوباره باز احیاء شه

          داره خاک میخوره احساس،زبون دل باید واشه

           یه روز دشنه یه روز شمشیر یه روز گوله یه روز هفت تیر!

           تا کی مرگ و ستم؟ تا کی؟دیگه خسته ام از تقدیر!

                                                                     شیدا    ۱۳۸۴ 

نسیم وصل من آمد به دامان

دلم گشته جدا از درد هجران

زمانی من به یادش بودم و او

جدا از من به فکر و یاد یاران!

دلم از درد هجران شرحه شرحه

به یادش جامه و تن غرق باران

همان باران چشم عاشق من

که میزد بر تنم از هجر جانان

دلی دارم که همتائی ندارد!

ولی از درد هجران شد بیابان

دلم چون گل ستانی بود جانا

ندادی آبش و گردیده بی جان

بیا ای دوست اینک در وصالت

خزانم را به بوسی کن بهاران

به لبهای تو اکثیر حیات است

بنه لب بر لبم ای جان جانان

نباشد عاشقی چون من به عالم

دو صد مجنون در این دل گشته پنهان

در آغوشت مرا بفشار هر دم

که در آغوش تو گردم غزل خوان...

                                           شیدا   ۱۳۸۵