هم سفر لحظه هایم باش در این کوره راه تردید
پیانو، سکوت، اشک و دستانی که از حرکت ایستاده اند کلاویه، انگشتان، و چشمهائی که به تو مردمک دوخته اند دمپر را می فشارم، و از نت ها خواهش میکنم فریاد سر دهند باز دمپر را می فشارم و از نت ها تمنا میکنم فریاد سر دهند "فا" به فالش میرسد "می" در میانه راه میماند و "دو" بر سر دو راهی "ر" رنگ می بازد "سل" سلانه سلانه می آید و "لا" لالی پیشه میکند "سی" تنها بازمانده اعجاز روزگار، تنهای تنها سیاست را دنبال میکند... چه شده؟! مجنون منم!!! لیلی اوست!!! اینها چه میگویند؟! دیگر نت ها هم مرا به فراموشی سپردند! آنهائی که همواره بر زیر دستانم، تنها با اشاره کلاویه، هم نوائی و همدردی سر می دادند تنها بازمانده برایم متد پایه مایکل آرون بود که اکنون، در دست باد است! همه نت ها باز خواهند گشت روزی! حتی اگر من نباشم!!! دلم برای "سی" آشفته است! او باز نخواهد گشت...! شیدا مینویسم مینویسم از عشق! تا قلم راه به غم نامه این دل دارد تا که عشق از سر عادت با طلوع خورشید از لب پنجره دل به افق می نگرد! با نوشتن آری خالی از فریادم! غم این عشق جگر سوز رود از یادم! فصل نو می آید! فصل شادابی و احساس طراوت! آری، بوی یک روز پر از خلوت تو بوی یک تجربه تکراری!!! حس آ غوش!!! سراسر مستی!!! غالبش تکراریست! حس آغوش تو نو بعد چندی که دلم حسرت این حس را داشت لذتش را آری بارها حس کردم در اطاق سردم با دل پر دردم رفته در خواب عمیقی و حضورت یک دم! خواب از من بربود! گرچه عاشق باید، خواب را بیند خواب! من بوقت گریه! مست از اشک جنون! میروم در خوابی که مگر یک لحظه اندر آن حسرت گاه خواب آغوش تو را گرم به تن بفشارم و تو با آن لب مست! بوسه ای را به لبم هدیه دهی! و من از شوق وصال! باز آشفته از آن خواب بر آرم تن سرد! بروم تا ته بغض برسم تا لب اشک تا نوک برج جنون و به دنبال حضورت گردم شیدا تقدیم به استاد عزیزم سرکار خانم ن ر با عرض ارادت فراوان...
اين روزا عادت همه رفتن و دل شكستنه درد تموم عاشقا پاي كسي نشستنه اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه اين روزا آسمونمون پر از شكسته باليه جاي نگاه عاشقت باز توي خونه خاليه اين روزا كار آدما دلاي پاك و بردنه بعدش اونو گرفتنو به ديگري سپردنه اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه ساده ترين بهونشون از هم خبر نداشتنه اين روزا سهم عاشقا غصه و بي وفاييه جرم تمومشون فقط لذت آشناييه آنگاه که آغوشت را آرام بدرود گفتم تا درودی دیگر اگر چه ابرهای امید بخش دیگر در آسمان نبودند شادیم را با مهتاب به نظاره نشستیم... آغوشت تمام دلتنگیهایم را به فراموشی میبرد کجاست آن آغوش بی دغدغه؟! اولین آغوش بی دغدغه کجا خواهد بود؟ اولین آغوش بی دغدغه را چه زمانی تجربه خواهیم کرد؟! شیدا دلم میخواد یه روز بشه همه دلا خونه صفا دلم میخواد یه روز بشه که دیگه اون روز شب نشه دلم میخواد هیچ بچه ای اسیر درد و تب نشه دلم میخواد یه روز بشه که روزگار قشنگ بشه تو لوله اسلحه ها گل به جای فشنگ باشه دلم میخواد یه روز بشه که روزگار تب نکنه یه روز بشه که زندگی روزمونو شب نکنه دلم میخواد یه روز بشه که بوسه مجانی بشه یه روز بشه که آسمون ترانه بارانی بشه دلم میخواد بگه، ولی، میگم چه بهتر که نگه آخه اگه حرف بزنه اسیر و زندانی میشه شیدا ۱۳۷۹ تابستان امروز یعنی ۲۸ خرداد ماه ۱۳۸۹ شمسی سالروز میلادم بود روز میلادی که به نوعی با تمام روزهای مانندش در سالهای گذشته متفاوت بود! صبح از خواب بیدار شدم و پس از آماده شدن برای آغاز یک روز و یک استحمام و اصلاح صورت دلنشین لباسهائی که تازه خریده و برای تولدم به خودم هدیه داده بودم را پوشیدم و به سمت منزل دوستم حرکت کردم یک دوست خوب و دوست داشتنی که قرار بود وسیله نقلیه او را بگیرم و به فولاد شهر بروم برای دیدن یک مراسم کنسرت آموزشی که دوست عزیز دیگری شاگردانش را آماده کرده بود تا برای خوانواده شان اجرای برنامه کنند. در راه دو نفر از همکاران عزیزم در محل کار قبلی را سوار کرده و به سمت مقصد حرکت کردیم تا اینجا تعداد زیادی پیامک که از شب قبل و همان لحظات از دوستانم برای تبریک روز میلاد به دستم رسیده بود احساس خوبی را در من بوجود آورده بود و در آن بین حرکت زیبای تبلیغاتی بانک اقتصاد نوین نیز که پیام تبریکی بود فضا را برایم رسمی و عمومی تر کرد به مقصد رسیدیم و تا شروع برنامه مدت زیادی باقی نبود بنده در پشت صحنه و در کنار دوستان و همکارانم به اجرای برنامه کمک میکردم و دوستان هم در همان جا گاهی با خواندن ترانه تولد انرژی مثبت را از بنده دریغ نمیکردند. برنامه که از قسمتهای مختلف و متنوعی تشکیل شده بود شروع شد و ما هم در کنار دوستان و از همان پشت صحنه نظاره گر هنر نمائی هنر جویان عزیز از سن ۸ سال تا ۶۸ سال بودیم. خوانواده عزیز سعیدی که از دوستان عزیزم هستند هم با تماس تلفنی ابراز محبت نموده و بنده را شرمنده خود نمودند. به هر حال برنامه با کیفیتی خوب اجرا شد و در پایان یک سبد گل زیبا از طرف هنر جویان تقدیم به استاد گردید که استاد عزیز یعنی همان دوست مهربانم این سبد گل را نیز برای روز میلادم به بنده هدیه داد. با همه همکاران و دوستان جمعی یازده نفره را تشکیل دادیم و به دعوت بنده به صرف ناهار در یک رستوران سنتی دور هم جمع شدیم و لحظات خوشی برایم رقم خورد که امیدوارم دوستان عزیزم هم در آنجا لحظات خوشی را سپری کرده باشند.به هر حال پس از گرفتن چند عکس دسته جمعی به بیرون از رستوران آمده و همدیگر را به خدا سپردیم پیش از سوار شدن عزیزی که برایش خیلی احترام قائلم و قسمت عمده حضورم در آن کنسرت به خاطر او بود هدیه ای را برای تولدم تدارک دیده بود که به بنده داد که پس از باز کردن هدیه انتخاب بجا و زیبای او بسیار خوشحالم کرد. راه بازگشت را پیش گرفتیم و همکاران عزیزم که محل کنسرت آورده بودم را درب منزل رساندم و به سوی خانه راهی شدم از اینجا به بعد آن شور و هیجانی که نمیتوان چندان در غالب کلمات وصف کرد را دیگر کم کم نداشتم چرا که باز هم داشتم به کلبه تنهائییم باز میگشتم جائی که حتی پدر و مادر هم نبودند و برای سپری کردن یک روز تعطیل به باغ رفته بودند. تنها و کمی خسته به منزل رسیدم و با شنیدن موزیک و خواندن کتاب فیزیک کوانتوم خود را سرگرم نمودم و در این بین پیامک های تشکر دوستان از برپائی جمع و صرف نهار را پاسخ میدادم تا اینکه با یک تماس تلفنی نزدیک به ۳ ساعت دیگر تنهائی را از یاد بردم...! پدر و مادر بازگشتند و لحظاتی را نیز در کنار آنها بودم و از حضورشان لذت میبردم و هرگز نگران این نبودم که چرا روز تولدم را به خاطر ندارند چرا که آنقدر محبتشان را به خویش دیده ام که جای انتظاری باقی نمانده. سپس به سراغ دوست عزیزم که صبح اتومبیل او را با موتور سیکلت کوچک و عزیزم عوض کرده بودم رفتم و امانت را به دست صاحبش رساندم.و آمدم تا امروزم را بنویسم!!! شاید که نه حتما میگوئید این همه نوشتی که چی؟! به ما چه مربوط که شما فلان کردی و بمان دیدی!!! اما زیبائی آن در این بود که وقتی پس از سالها خود را متعلق به شخص خاصی نمیدانستم موج محبت و تبریک به سویم روانه شد و در سالهای پیش چنین لحظات شیرینی را در چنین روزی خاص نداشتم و این را مدیون تنهائیم بودم البته باید خاطر نشان شوم در سال ۸۶ هم دوستان عزیزم در انجمن مثنوی پژوهان جوان ایران بی خبر به منزل آمدند و شبی رویائی را برایم آفریدند...! اکنون تنها نیستم لحظات احساسیم را با دوستی عزیز تقسیم مینمایم و روزگارم به آرامی و شادی میگذرد و تنها دغدغه من پایداری سایه پدر و مادر بر سرم است... به هر حال ترجیح دادم دوستان عزیز و خوانندگان وبلاگ را در این روز زیبائی که داشتم سهیم کنم چرا که آیه نازل نشده اینجا فقط شعر و ترانه بنویسم. نه؟ از همه دوستان مهربانم که در این فضای مجازی و در سایت فیس بوک میلادم را تبریک گفتند صمیمانه تشکر میکنم و امیدوارم همواره شادی و ارامش، روزی مدامشان باشد شاد زی مهر افزون دوستدار همه شما علی میرشمس ما چهره ز غم نمی خراشيم. ما خوبی او به خلق گوييم. تا هر دو دروغ گفته باشيم ... نمیخواهم زیاد وقت دوستان عزیزم را بگیرم فقط همینقدر باید یاد آور باشم که به قول معروف " شنونده باید عاقل باشه"!!! ازجهتی خیلی خوشحالم که برای برخی از عزیزان اونقدر جذاب بوده و هستم که وقت گرانبهای خویش را صرف ساخت داستانهایی منوط به زندگی شخصی بنده میکنند. امیدوارم سود حاصل از این کار برایشان سرشارو دلنشین باشد...! و باز از این خوشحالترم که به مرحله ای در زندگی رسیدم که صبر و سکوت را بهترین راه برخورد با چنین افراد کوتاه نظری میدانم چرا که بر این باورم کسی که با حقیقت پیش برود دیر یا زود راهش را خواهند شناخت و کسی نمیتواند با یاوه گویی بر سر راهش سنگ افکندکه اگر جز این اندیشه کنم خداوند را قادر و ناظر برخویش ندانسته ام...! و باز از این خوشحالترم که کسانی در پس پرده در مورد بنده و زندگیم به داستان پردازی مشغولند که داستان سراییشان کم و بیش برای خلق آشکار است و بنده اولین کسی نیستم که سوژه داستانهایشان شده ام...! در پایان آمادگی خود را برای پاسخگویی به سوالات دوستان عزیزم اعلام مینمایم... شاد زی مهر افزون دوستدارتان علی میرشمس موزیکی که باید تقدیم کنم به کسی که میگفت هنوز هم هست!!! اینـــــــــــــــــــــــــه
جاری شده در سه شنبه پنجم مرداد 1389ساعت
16:2به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
مینویسم از عشق
جاری شده در سه شنبه بیست و نهم تیر 1389ساعت
18:52به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
جاری شده در دوشنبه بیست و یکم تیر 1389ساعت
10:18به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
مهتاب عشق چه خوش میدرخشید
جاری شده در دوشنبه هفتم تیر 1389ساعت
16:7به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
خانمانـسوز بود آتـش آهـی گاهـی
نالهای میشکند پشت سپاهی گاهی
گر مقـدّر بشود سـلک سـلاطین پویـد
سالک بی خـبر خفـته براهــی گاهی
قصه یوسف و آن قوم چه خوش پنـدی بود
به عزیزی رسد افتـاده به چاهی گاهی
هستیام سوختی از یک نظر ای اختر عشق
آتـش افروز شود برق نگـاهی گاهی
روشنی بخش از آنم که بسوزم چون شمع
رو سپیدی بود از بخت سیاهی گاهی
عجبی نیـست اگر مونس یار است رقـیب
بنشیند بر ِ گل، هرزه گیـاهی گاهی
چشـم گریـان مرا دیدی و لبخـند زدی
دل برقصد به بر از شوق گنـاهی گاهی
اشک در چشـم، فریبـندهترت میـبینـم
در دل موج ببـین صورت ماهی گاهی
زرد رویـی نبـود عیـب، مرانم از کوی
جلـوه بر قریه دهد، خرمن کاهی گاهی
دارم امیّـد که با گریه دلـت نرم کنـم
بهرطوفانزده، سنگی است پناهی گاهی جاری شده در یکشنبه ششم تیر 1389ساعت
13:45به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
دام میخواد یه روز بشه که دنیا پر شه از وفا
جاری شده در پنجشنبه سوم تیر 1389ساعت
16:58به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
سلام
جاری شده در جمعه بیست و هشتم خرداد 1389ساعت
23:17به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
هر کس بد ما به خلق گويد.
جاری شده در دوشنبه بیست و چهارم خرداد 1389ساعت
18:10به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
آری ميدانم
ميدانم که انتظار روز ميلادم را
در باغ آرزوهايت
به جشن نشسته ای!
پای آن سرو سر به فلک
که گوئی سرو ناز را به نظاره نشسته است
من در بيستون به تخت نشسته ام
و فرهاد وار گامهای رفتنت را ميتراشم
از همان روز که شعرش را سرودی!
بر پهنای ديواره اين کوه
جائی برای بازگشت تو نيست...!
بمان!
همان جا بمان تا باغ آرزوها!
ميوه خوشبختيت را
به ثمر بنشيند
روز ميلادم جشن نميخواهد
آن خود مبارک است
روز ميلادم تنها يادگار بودن من است
رفتنم تدريجي است
ثبت نخواهد شد...!
شيدا جاری شده در یکشنبه شانزدهم خرداد 1389ساعت
14:47به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
جاری شده در شنبه پانزدهم خرداد 1389ساعت
10:27به قلم علی میرشمس(شیدا)| |
| Design By : Night Skin |
