آن سوی دل

 یار من آمد شبانه !

                 با ردائی دلبرانه !

                            با نگاهی عشقانه !

گشته ام مست نگاهش

وآن دو چشم همچو ماهش

   آمده باز از سر شب

                  بر لبم بنهاده آن لب

                                   با نگاهی عاشقانه

                                             با حضوری جاودانه

  شمع رخسارش فروزان

             بالهایم خشک و لرزان

                  در شبی اینگونه خاموش

                         یاد عشقم  شد فراموش

بالهایم را گشودم

             خلوتش را هم ربودم

                    دست در دست لطیفش

                                  تا ابد من زنده بود

کاش من عاشق نبودم

              یا که در دم مرده بودم

                       یا در این خواب دل انگیز

                                  لحظه ای بیدار بودم...  

                                                 شیدا

مسافر عزیزی داشتم که پس از ۵ سال دوری از وطن دیشب رسید و من رفتم به دیدارش وقتی در فرودگاه چشمم به چشمان پاک و معصوم و مهربانش افتاد اشکم جاری شد.

خیلی خوشحالم  که آمد خیلی خیلی خوشحالم...

وقتی رفت در بدرقه اش دلگفته زیر را سرودم!

بهش گفتم منو تنها میذاری؟

                بهم داد عکسی از روز بهاری

بهش گفتم شباش دلتنگی داره

          بهم داد تاری از موهاش، چه تاری!

می داد هدیه به دوستاش یادگاری

               به من گفت سر راهم موندگاری؟

میبوسید همه را وقتی که می رفت

               نگاهش داد می زد سهمی نداری

              اونو گرفتی بردی یادگاری

حالا میخوام بپرسم آدم خوب

              میخوای جا بزنی شدی فراری؟!

                               شیدا ۱۳۸۳

میگفت:

      به حساب خیال بافی ام نگذار!

             اما ستاره ای دارم در تیره ترین شبها!

                                     و

فقط می خواستم که بدانی!

         می شود حتی دل خوش کرد!

                      به چراغهای کوچک یک هواپیما !!!

به او گفتم:

سلام مرا به ستاره ات برسان

              به او بگو!

                          من هیچ ستاره ای ندارم!

و دل خوشم به انبوه ستارگانی که!

                     در شب تاریک از چشمانم جاریست.

و به انتظار ستاره زندگیم!

نسیم عشق را در سحرگاه خلوتم چشم به راهم!!!

                                                            شیدا

من کیم  در این سرای بی کسی

در عبور از این همه دلواپسی

سالها ماندم که روزی پرکشم

آمد و بال و پرم سوزاند و رفت

من کیم یک ساده دل

پای دل مانده به گل!!!

حسرتم لبریز اشک،

             خستگی هایم زیاد!!!

سوختن تقدیر من

                          سوختن تقدیر من...

                                                          شیدا

نزن دستت رو تو برکه آخه آینه چشمات

بگو نسیم نیاد اینجا که چشمام محو پلکات

چقدر خشبو میای پیشم درست مثل یه باغ گل

نه بوی رازقی میدی نه شب بو،عطر صدها گل!

می خوام رقصیدنت را تو زلال برکه بندازی

ببینم شیطنت هاتو،میشی با من تو هم بازی؟!

چه مهتابی شده امشب تو این کویر تنهائی

می دونی آب این برکه با تو میشه تماشائی؟!

میون این کویر خشک، فقط عشق که می سازه

با اشکم برکه رو ساختم ولی دل فکر پرواز

بهش گفتم پرم ریخته بزار بانو بیاد میریم

یه لبخندی زد و گفتش اگه بیاد چرا میریم؟!

کشیدم آهی و گفتم ، که برکه اشک تنهائیست

اگه بیاد دیگه اشکی،نمی یاد برکه ای هم نیست!

نزن دستت رو تو برکه آخه آینه چشمات

بگو نسیم نیاد اینجا که چشمام محو پلکات

                                                        شیدا 

خلوت و دغدغه نان

خواهش کودک سرمست

اشکهای من وایشان

گنهش چیست خدایا

زادهء قرن هیاهو

        زاده قرن تمنا

                زاده نسل من و او

ما چه کردیم ؟!

                   ندانیم!!!

ما چه دیدیم؟!

                   ندانیم!!!

ما همه لعبتکانیم!

                   اگر اینجای بمانیم!!!

طفل ما زاده اندوه

           غم فرداش چنان کوه!!!

نه به دین راه برد او

           نه به این جشن پر اندوه!!!

نبود راه نجاتی.

و نه دیگر برکاتی

تو بیا راه تو بنما!

تو که شیرین حرکاتی...!

بنشینید به امید

علف هرز بچینید

که مگر ز عالم بالا

روزن و نور ببینید

نور حق بر همه مشهود

اول و آخرم او بود

چشمها را بگشائید و مگوئید که او بود.

چشمه نور الهی هست بر منظر هستی.

منتظر از چه نشستی، چشم در راه که هستی؟

خیز با همت بالا،نه ز فردای که حالا

دست در دست هم اندیش

                      پرچم صلح به بالا

                             پرچم صلح به بالا

                        علی میرشمس(شیدا)

پیانو، سکوت، اشک

            و

دستانی که از حرکت ایستاده اند!

کلاویه، انگشتان

            و 

 چشمهائی که به تو مردمک دوخته اند!

دمپر را می فشارم، 

 از نت ها خواهش میکنم فریاد سر دهند

باز دمپر را می فشارم 

 از نت ها تمنا میکنم فریاد سر دهند

"فا" به فالش میرسد

"می" در میانه راه میماند

                    و

 "دو" بر سر دو راهی

"ر" رنگ می بازد

"سل" سلانه سلانه می آید

                   و

"لا" لالی پیشه میکند

"سی" تنها بازمانده اعجاز روزگار،

تنهای تنها سیاست را دنبال میکند...

چه  شده؟!

    مجنون منم!!!

      لیلی اوست!!!

      اینها چه میگویند؟!

دیگر نت ها هم مرا به فراموشی سپردند!

آنهائی که همواره بر زیر دستانم،

 تنها با اشاره کلاویه، هم نوائی و همدردی سر می دادند

تنها بازمانده برایم متد پایه مایکل آرون بود که اکنون،

 در دست باد است!

همه نت ها باز خواهند گشت روزی!

         حتی اگر من نباشم!!!

   دلم برای "سی" آشفته است!

                     او باز نخواهد گشت...!

                                         شیدا

ما زاده عشقیم و هم آواز فسونیم

ما را نبرد کس بجز از عشق به محبس

ما،در بر یاریم و گرفتار جنونیم

تاریخ نمایانگر فردا و کنون است

از مرگ چه ترسیم که فرزند قرونیم

سر حلقه رندان خرابات چه حاجت

ما مست جنونیم و زمیخانه برونیم

اینجا همه از مکر و حیل شعبده سازند

بر ما نبود عیب که ما چندی و چونیم

در شهر نگوئیدکه گوئی خبری نیست

خون رنگ دگر گشته و ما غرقه به خونیم

از کرده زشت و هدف پوچ و تباهی

سر در بر خویشیم که گوئی حلزونیم

                                     شیدا  ۱۳۸۷ 

یک تبسم ، یک دو راهی ، یک عبور

یک خیال ساده و قلبی صبور

میبرد ما را به پای محکمه

قاضی و حکم و لگدها بر غرور

مجرم اینجا نیست من خود شاکیم

کیست دانائی که گوید من کیم؟!

جرم من تنها عبوری بود و بس

با خیالی ساده در راهی عبث

این سراب دور را گشتم اسیر

میشوم هر لحظه با عشق تو پیر

من نمیدانم وکیلم کیست؟ کیست؟

عاشقی دیگر به عالم نیست! نیست!

باده ای از جام رسوائی زدم

تا دمی سر برکشم سوی عدم

گشته ام اینک مقیم کوی دوست

آن که هر جا هست در دستش سبوست

باز هم جامی کنم از می تهی

تا شوم یک دم ز یاد وی تهی

حکم صادر شد روم بر پای دار

باز هم ساقی برایم می بیار

جرم من تنها عبوری بود و بس!

با من تنها نسازد هیچ کس...

               بی وزن و قافیه

                           دل گفته بافیه

                                            شیدا

پیش از اینها می نوشتم بسیار!

             پیش از اینها او بود،

                  پیش از اینها دل بود،

پیش از اینها مرگ احساس را نمی فهمیدم!

        پیش از اینها از نگاهی من نمی رنجیدم!

آه از این تنهائی

             آه از این خلوت یخ بسته شور

آه از این روزنه های بی نور!

 همه جا تاریک است

  همه کس دشنه به دست

 شد محبت قصه و افسانه

    می دهد باغچه هم بوی نمور خانه!

پس بهارانم کو؟!

    جمع یارانم کو؟!

 آینه، عکس مرا پیر مکن!!!

   این دل تنگ مرا بند تقدیر مکن،

  باده اینجا تنهاست،

     جام هم بی معناست.

  سالها میگذرد و نپرسید کسی دیگر که!

  خانه دوست کجاست؟!

    یا خود دوست کجاست؟!

  دوست را باید یافت،

     خانه اش هر جا هست،

همه سر گردانند،

   هیچ کس نیست پی کاشانه!!!

روزگاری گفتم،

              مینویسم از عشق

    تا قلم راه به غم نامه این دل دارد!

     می نوشتم آری

          مینوشتم بسیار

قلمم را بشکست

               راه را بر دل بست!!!

                                        شیدا